Tag: Beloftes

7 Februarie

Psalm 1 – Die Here dra sorg vir die pad van regverdiges

¹Gelukkig is die mens wat nie die raad van goddeloses volg, nie op die pad van sondaars gaan staan en nie in die byeenkoms van spotters sit nie, ²maar wat vreugde vind in die wet van die Here en sy wet dag en nag mymerend prewel. ³So iemand sal wees soos ‘n boom geplant langs watervore, wat sy vrugte op sy tyd gee en waarvan die blare nie verdor nie. Alles wat hy aanpak, gedy. ⁴So is die goddeloses nie; inteendeel, hulle is soos kaf wat die wind wegwaai. ⁵Daarom sal goddeloses nie kan opstaan tydens die regspraak, of sondaars in die byeenkoms van regverdiges nie. ⁶Ja, die Here dra sorg vir die pad van regverdiges, maar die pad van goddeloses loop dood.

Psalm 1 lei die hele Psalmboek in. Twee groepe mense word hier gekontrasteer soos telkens in die res van die Psalmboek genoem sal word: die regverdiges (Ps 1:5,6) en die goddeloses (Ps 1:1,4,5,6). Let op hoe die Psalm die impak uitspel wat regverdiges en goddeloses se onderskeie lewenstyle (Ps 1:1-2) op hulle ervarings (Ps 1:3-4) en bestemming het (Ps 1:5-6). Die pad wat jy kies in hierdie lewe het gevolge. Saam met God is daar vreugde en voorspoed – jy is soos ’n boom by standhoudende water. Sonder God is daar verydeling en ondergang – jy is soos kaf in die wind. Dit laat ’n mens dink aan Jesus se tipering van twee paaie in Matt 7:13–14. Die een is ’n poort na die verderf, die ander dié poort na die lewe.

Die metafoor van die boom herinner ’n mens aan die boom van lewe in die tuin van Eden (Gen 2:9; vgl Openb 2:7). Ook Jeremia gebruik die metafoor in soortgelyke taal om die regverdige te beskryf en die goddelose met ’n droë bossie in die woestyn te vergelyk (Jer 17:8 – wat ons môre gaan lees). Soos Elwell die boodskap van Psalm 1 uitlê, dit gaan goed met iemand wat: “the corrosive influence of the cynical”, vermy: “taking pleasure instead in every revelation of the mind and will of God, feeding his mental life on the divine Word”.

Let op dat die Psalm nie sê dat die regverdigheid van die regverdiges die basis vir hulle voorspoed is nie, maar die feit dat God met hulle in verhouding is, dat Hy hulle ken, dat Hy hulle beskerm. Hulle bestemming is die gevolg van God se beskerming. Die Here dra sorg vir die pad van regverdiges. Paulus verwys na dieselfde gedagte in Galasiërs 4:9, waar hy skryf dat Christene vreugde moet vind nie soseer in die feit dat hulle God ken nie, maar dat God hulle ken: “Daar was ’n tyd toe julle nie vir God geken het nie en slawe was van nikswerd afgode. Maar noudat julle Hom leer ken het, of liewer, noudat Hy julle ken, hoe val julle dan nou weer terug na daardie minderwaardige en armsalige wettiese godsdienstige reëls?” Daarom bid hy dat Christus self in hulle gestalte sal kry, eerder as wette en reëls, juis omdat God met hulle in verhouding getree het, en hulle ken.

Lees meer: https://bybelskool.com/psalm-1-geseend-is-die-wat-hul-vreugde-in-god-vind/

6 Februarie

1 Korintiërs 15:1-11 – Die evangeliewoord verlos ons – mits ons daaraan vashou

¹Broers, ek herinner julle aan die evangelie wat ek aan julle verkondig het, wat julle ook aangeneem het, en waarin julle ook vasstaan, ²waardeur julle ook verlos word; mits julle vashou aan die evangeliewoord wat ek aan julle verkondig het – tensy julle vergeefs tot geloof gekom het. ³Want die wesenlike wat ek ontvang en ook aan julle oorgelewer het, is: Christus het vir ons sondes gesterf, volgens die Skrifte; ⁴Hy is begrawe en op die derde dag opgewek, volgens die Skrifte; ⁵en Hy het aan Sefas verskyn, en toe aan die twaalf. ⁶Daarna het Hy aan meer as vyfhonderd broers tegelyk verskyn, van wie die meeste nou nog leef, maar sommige al ontslaap het. ⁷Daarna het Hy aan Jakobus verskyn, en toe aan al die apostels. ⁸As die laaste van almal het Hy ook aan my, die misgeboorte, verskyn. ⁹Want ek is die geringste van die apostels, nie geskik om ‘n apostel genoem te word nie, omdat ek die gemeente van God vervolg het. ¹⁰Maar deur die genade van God is ek wat ek is. Sy genade aan my was nie vergeefs nie, trouens, ek het baie harder gewerk as al die ander – eintlik nie ek nie, maar die genade van God, wat met my is. ¹¹Daarom, of dit ek of hulle is, dit is wat ons verkondig, en daarvolgens het julle tot geloof gekom.

Paulus wend hom in 1 Korintiërs 15 tot ’n onderwerp wat van kardinale belang vir die geloof is – die opstanding van Christus. Dit vorm die basis vir die geloof in hulle eie opstanding uit die dood en is dié belofte wat hulle moet aanspoor om standvastig en onwankelbaar te wees, altyd oorvloedig in die werk van die Here, omdat die hoop op die opstanding hulle oortuig dat hulle inspanning in diens van die Here nie tevergeefs is nie (vgl vers 58 wat ons weer later sal hanteer).

Paulus herinner hulle daarom aan die 4 hoofpilare van hulle geloof, dát Christus gesterf het, dát Hy begrawe is, dát Hy opgestaan, en dát Hy verskyn het aan honderde gelowiges. Let op hoe hierdie historiese feite twee maal op die vervulling van die beloftes van die Skrifte gebaseer word (bv Jes 52:13-53:12; Ps 22 soos talle kere in die Evangelies aangehaal). Dit is hierdie evangeliewoord – dat God die beloftes van die Skrif in Christus vervul het – waaraan hulle moet vasklou, want dit dra die belofte van ons almal se uiteindelike verlossing. Paulus se Evangelie is dus op die OT sowel as die historiese feite van Christus begrond en ‘n vervulling van die boodskap daarvan vir ons.

Paulus gee dan sy eie persoonlike getuienis dat God se genade groot was oor hom. Al is hy soos ‘n misgeboorte weens sy geskiedenis van die aktiewe vervolging van die gemeente van God, het God se genade ook vir hom van sy sonde gered. Deur die genade van God is hy wat hy is, ‘n apostel. En hy het gesorg dat die genade sy werk in hom en deur hom doen. Want, hierdie genade van God moet aan alle mense bekend gemaak word. Dit is ook ‘n opdrag aan jou as jy hierdie genade jou eie gemaak het.

Lees meer: https://bybelskool.com/1-korintiers-15-16-ons-groot-hoop-die-opstanding-met-n-onverganklike-liggaam/

5 Februarie

2 Korintiërs 6:14-7:1 – Ek sal onder hulle woon en saam met hulle wandel

^6:14Moenie in dieselfde juk trek saam met ongelowiges nie, want watter vennootskap kan daar wees tussen reg en onreg? Of watter verbondenheid kan daar wees tussen lig en duisternis? ¹⁵En watter ooreenstemming is daar tussen Christus en Belial, of wat het ‘n gelowige gemeen met ‘n ongelowige? ¹⁶En watter ooreenkoms het die tempel van God met afgode? Want ons is die tempel van die lewende God – soos God gesê het: “Ek sal onder hulle woon en saam met hulle wandel; Ek sal hulle God wees, en hulle sal my volk wees.” ¹⁷Daarom: “Gaan uit hulle midde uit en sonder julle af,” sê die Here, “en moenie aanraak wat onrein is nie.” “En Ek sal julle aanneem,” ¹⁸en “Ek sal vir julle ‘n vader wees, en julle sal my seuns en dogters wees,” sê die Here, die Almagtige. ^7:1Aangesien ons hierdie beloftes het, geliefdes, laat ons ons reinig van alle besoedeling van liggaam en gees, terwyl ons met diep ontsag vir God ons heiligheid verwesenlik.

Let op dat Paulus in vers 18 na El Shaddai (Pantokrator) verwys soos ons Hom leer ken het in die Genesis verhale (Johannes gebruik dieselfde woord ook 9 keer in sy Openbaring). Die Een wat Almagtig is, wat vrugbaar maak en lewe gee. Dit is Hy wat die opdragte gee in hierdie gedeelte. Let ook op dat die beloftes van God in hierdie gedeelte verbind is aan ons gehoorsaamheid aan hierdie opdragte. God sal net onder ons woon as ons uit die midde van ongelowiges uitgaan en ons van alle besoedeling van liggaam en gees sal reinig. God roep ons dus op om ons eie heiligheid met ‘n diep ontsag vir God te verwesenlik. Om ons te reinig van elke stukkie blootstelling aan ‘n samelewing wat God nie vereer nie.

Die opdrag tot onttrekking is gebaseer op die soortgelyke opdrag in die 5de eeu vC aan die ballinge in Babel. Jesaja het daardie tyd gesê: “Vertrek, vertrek, gaan weg daarvandaan, raak nie aan wat onrein is nie; gaan uit hulle midde uit, reinig julle, draers van die heilige voorwerpe van die Here!” (Jes 52:11). Dieselfde opdrag word nou hier aan die NT gelowiges gegee. Dit beteken dat ons nie as vriende mag lewe met mense wat onrein dinge doen nie. Sodat ons self nie besoedel sal word na liggaam en gees nie. Dit is net dan dat ons die ware betekenis van God se aanneming en sorg sal kan ervaar (vgl Jer 51:45; Eseg 20:34; Openb 18:4). Dit is net dan dat ons sal ervaar dat God vir ons ’n Vader sal wees, en ons vir Hom seuns en dogters (aangehaal uit 2 Sam 7:8; vgl 2 Sam 7:14; Jes 43:6; Jer 31:9). Niks moet ons gemeenskap met Christus en met gelowiges in die gedrang bring nie, want ons is op God se “heilige weg”. Hy is ons Vader. Ons is sy seuns en dogters. Ons mag nie doen wat ongelowiges doen nie; glo wat hulle glo nie; leef soos hulle leef nie.

Paulus praat hier waarskynlik van mense wat gelowiges probeer oorreed het om volgens wêreldse standaarde te lewe. Om in te pas by die kultuur van die dag en nie uit te staan vir die waardes van die evangelie nie. Paulus is onwrikbaar sterk in sy bevel dat daar geen kompromie gemaak mag word met hulle nie, sodat daar geen besoedeling van die vlees of gees van gelowiges sal wees nie. God woon immers onder ons! Niks mag die gemeenskap met die Here, die Almagtige, in gevaar stel nie. En dit is nie net waar in ‘n mens se verhouding met ander nie, maar ook in jou eie persoonlike lewe. Jou liggaam en gees moet gereinig word van alles wat jou gehoorsaamheid aan God in die gedrang kan bring, sodat jy in volkome toewyding aan Hom kan lewe. Lewe heilig in alles!

Lees meer (hierdie keer ‘n preek hieroor): https://ngkerksomerstrand.co.za/lewe-heilig-in-alles-jesaja-527-12-en-2-korintiers-614-71/

4 Februarie

Genesis 35:9-15 – El Shaddai herbevestig al die beloftes van die aartsvaders aan Jakob

⁹God het weer aan Jakob verskyn by sy aankoms uit Paddan-Aram, en hom geseën. ¹⁰God het vir hom gesê: “Jou naam is Jakob. Jy sal nie meer Jakob genoem word nie, maar Israel, dit sal jou naam wees.” So het Hy hom die naam Israel gegee. ¹¹Verder het God vir hom gesê: “Ek is God, die Almagtige. Wees vrugbaar en vermeerder. ‘n Nasie, ‘n skare van nasies, sal van jou afstam; selfs konings sal uit jou liggaam voortkom. ¹²Die land wat Ek aan Abraham en aan Isak gegee het, aan jou gee Ek dit; aan jou nageslag ná jou gee Ek die land.” ¹³Hierna het God van hom af opgevaar op die plek waar Hy met hom gepraat het. ¹⁴Jakob het toe op die plek waar Hy met hom gepraat het, ‘n gedenksteen, ‘n gedenksteen van klip, opgerig en ‘n drankoffer daaroor uitgegooi. Hy het ook olie daarop gegooi. ¹⁵Jakob het die plek waar God met hom gepraat het, Bet-El genoem.

God het aan Abram verskyn, soos ons gister gelees het, Homself as El Shaddai (God Almagtig) voorgestel, en sy voorneme aangekondig om die aartsvader en sy nageslag vrugbaar te maak wat met talle beloftes bevestig is (Gen 17:1–8). Isak het dié beloftes vir hom en sy nageslag toegeëien en met Jakob se vlug na die vreemde die bede uitgespreek dat El Shaddai Jakob sal seën en sal vrugbaar maak (Gen 28:1-5). Jakob sou later dieselfde doen vir sy eie seuns op pad na Egipte, met die bede dat El Shaddai vir hulle sal sorg in die vreemde (Gen 43:14).

Jakob trek met sy terugkoms na Kanaän in opdrag van die Here na die eerste plek waar die Here dertig jaar gelede aan Hom verskyn het, Bet-El (Gen 28:10-22 – Bet-El beteken “Huis van God”). Op pad het Jakob van die afgode ontslae geraak wat Ragel saamgebring het (dit kon ook meer afgode ingesluit het), en hom en sy mense gereinig om voor die Here te verskyn. Die Here verskyn dan aan Jakob by die altaar wat hy in opdrag van God daar gebou het. God openbaar Homself direk aan Jakob by die altaar met die naam El Shaddai en bevestig dat die beloftes aan sy voorvaders ook op hom van toepassing is. Soos met Abram (wat Abraham word, na aanleiding van God se verbond met hom) word Jakob se naam verander na Israel, in sy geval na aanleiding van sy worsteling met God (Gen 32). Let op dat dit dieselfde drie beloftes aan Abraham en Isak is wat in vers 11-12 aan Jakob / Israel bevestig word. Dat ‘n skare nasies van hom sal afstam; dat sy nageslag die land sal besit; dat hy ‘n man van betekenis sal wees (konings sal uit sy liggaam voortkom, ‘n verwysing nie net na koning Dawid nie, maar ook na die Koning van die konings, die Here Jesus Christus wat eeue later gebore sou word).

Ons weet uit die geskiedenis dat hierdie drie beloftes in die tyd van Moses aan Israel vervul is. Ten minste aan dié wat naby die Here geleef het, en op sy beloftes vertrou het (die eerste geslag het immers in die woestyn omgekom, waarna die tweede geslag die land ingeneem het). Die feit dat talle die beloftes in die wind geslaan het, en daarom onder die oordeel van God gekom het, bv met die onderskeie ballingskappe, maak die beloftes egter nie ongeldig nie. In Christus is hierdie beloftes ook vir ons as die geestelike nageslag van Abraham van toepassing (Gal 3:29). Die vervulling daarvan is egter nie meer net fisies van aard nie – hoewel dit steeds ‘n rol speel in terme van familie, blyplek en betekenis. Die vervulling is veral geestelik en permanent. Met die aanbreek van die nuwe hemel en nuwe aarde met die hemelse Jerusalem wat uit die hemel neerdaal, sal die finale en volle vervulling van hierdie beloftes ook vir ons aanbreek. Soos die Hebreërskrywer dit alreeds van Abraham gesê het: “Want hy het die stad verwag wat fondamente het, waarvan God die boumeester en oprigter is.”(Hebr 11:10). El Shaddai sal dit ook vir ons in vervulling bring.

Lees meer: https://bybelskool.com/genesis-35-jakob-voltooi-sy-verbintenis-aan-god-by-bet-el-waar-alles-begin-het/

3 Februarie

Genesis 17:1-8 – Ek is El Shaddai (God, die Almagtige). Leef voor My, en wees onberispelik!

¹Toe Abram nege-en-negentig jaar oud was, het die Here aan Abram verskyn en vir hom gesê: “Ek is God, die Almagtige. Leef voor My, en wees onberispelik! ²Ek wil my verbond tussen My en jou bekragtig en jou buitengewoon laat vermeerder.” ³Abram het neergeval met sy gesig teen die grond, en God het met hom gepraat: ⁴“Wat My betref, kyk, my verbond met jou is: Jy sal die vader van ‘n menigte nasies word. ⁵Jy sal nie meer Abram genoem word nie. Jou naam sal Abraham wees, want vader van ‘n menigte nasies maak Ek jou. ⁶Ek sal jou besonder vrugbaar maak en jou tot nasies maak. Konings sal uit jou voortkom. ⁷Ek sal my verbond tussen My en jou en jou nageslag ná jou handhaaf, deur hulle geslagte heen, as ‘n ewige verbond, om vir jou ‘n God te wees en vir jou nageslag ná jou. ⁸Ek gee aan jou en jou nageslag ná jou die land van jou vreemdelingskap, die hele land Kanaän, as eiendom vir altyd, en Ek sal vir hulle ‘n God wees.”

God se verhaal met Abram begin by ‘n roeping, ‘n opdrag. “Gaan weg uit jou land, weg van jou familie en jou ouerhuis na die land wat Ek jou sal wys.” (Gen 12:1). God gee vir Abram drie beloftes wat hom moet motiveer. Die belofte van land, ‘n nageslag, en betekenis (‘n “naam”). Maar dié beloftes kan net waar word as Abram die Here glo en sy roeping gehoorsaam. Die eerste deel van sy gehoorsaamheid was om die reis na die Beloofde Land te onderneem op God se bevel (Gen 12:4). En Abram kom inderdaad aan in die land Kanaän (Gen 12:7); ontvang meer inligting oor sy nageslag – dit sal sy eie kind wees, al is Abram nog kinderloos (Gen 13:14:18); En God sluit met hom ‘n verbond om hom ‘n man van betekenis te maak (Gen 15).

Dan kom ons by hierdie uiters belangrike vyfde gesprek van God met Abraham. Dit is die gesprek waarin God Homself as die Almagtige aan Abram openbaar, as El Shaddai (vgl Eks 6:3). Shaddai – die Almagtige – is die primêre betekenis soos ons uit die konsekwente Griekse vertaling van die woord in die OT aflei. Shaddai word regdeur die OT vertaal met Pantokrator (ook in Latyn). Die NT gebruik daarom Pantokrator regdeur as vertaling vir die Hebreeuse Shaddai (bv in 2 Kor 6:18 en talle kere in Openbaring). Dié betekenis word ook gerugsteun deur die woord Šadu in Akkadies wat die betekenis dra van: “die een van die berg”, dws die “godeberg”. Shaddai dra egter ook die betekenis van vrugbaarheid en lewe, omdat die woord Shaddai kan verwys na die Hebreeuse woord “shad” wat met “bors” vertaal kan word. Dit is die sekondêre betekenis van die woord. Dié betekenis maak veral baie sin as ‘n mens kyk na die beloftes in hierdie gedeelte.

Hierdie Naam van God – El Shaddai – staan dus vir sy Almag sowel as vir die vrugbaarheid en lewe wat Hy skenk. Daarom dan die baie spesifieke opdrag aan Abraham. Dat Abraham voor God sal leef. Dat hy naby God sal leef. Die teks sê eintlik: “Wandel voor My.” Dit beteken, loop saam met My op jou lewenspaaie. Leef jou lewe voor My. En God vra van Abram dat hy onberispelik sal wees. Onberispelik beteken natuurlik nie foutloos of sondeloos nie. Maar, dit beteken wel dat jy doelgerig daarop sal fokus om God tevrede te stel soos Hy sy wil aan jou bekend maak. En om in jou hele lewe daarna te streef om sonder blaam te lewe. Dit is dan wat ‘n mens die beloftes in hierdie gedeelte regtig vir jouself kan toeëien. Dat Hy vir jou El Shaddai sal wees.

Lees meer: https://bybelskool.com/genesis-17-lewe-naby-my-en-wees-onberispelik/