Matteus begin met dié hoofstuk ’n nuwe aksent in sy evangelie wat ’n mens kan tipeer as die gemeenskap van die koninkryk – hfst. 14-18.

Uiteraard het dit steeds met teenstand te make, soos dit die geval was met die verhale van gemengde ontvangs in hfst. 11-13.  Johannes die Doper verloor sy lewe (14:1-12), die Fariseërs vat Jesus skerp aan oor sy interpretasie van die wet (15:1-20), die Fariseërs en die Sadduseërs vra weer vir ’n teken (16:1-4) waarna Jesus die dissipels waarsku teen hulle invloed (16:5-12).

Dit vorm die agtergrond vir die feit dat Jesus begin om al hoe duideliker te praat oor sy komende kruisdood (16:21-23; 17:22-23), wat ook as ’n metafoor dien vir die wyse waarop hulle Hom moet volg (16:24-28).  Die hoopvolle is dat Hy ook tegelykertyd van sy opstanding begin praat (16:21; 17:9,23).

Maar die gedeelte sluit ook ’n aantal wonderlike getuienisse van die wonder van sy teenwoordigheid in wat telkens met die verhale van teenstand en lyding verweef is.  Ons lees van die twee broodwonders (14:13-21; 15:32-39), Jesus en Petrus wat op die water loop (14:22-33), talle mense wat genees word (14:34-36; 15:29-31; 17:14-20), die uitnemende geloof van die Kanaänitiese vrou (15:21-28),  Petrus wat die eerste van die dissipels word wat Jesus as die Christus, die Seun van God bely (16:13-20), Jesus se verheerliking op die berg (17:1-13) en sy wondervoorsiening vir die tempelbelasting wat hulle verskuldig is (17:24-27).

Matteus fokus nou ook op die gemeenskap wat Jesus in die proses skep onder sy mense, ’n gemeenskap wat ’n uiters belangrike ruimte gaan vorm om die teenstand van die wêreld te hanteer.  Daarom word dié deel afgesluit met die vierde langer toespraak van Jesus wat spesifiek handel oor verhoudinge binne die kerk, die sogenaamde kerkrede, hfst. 18.  Daarin praat Jesus oor hoe die gemeenskap van gelowiges die verhoudinge met mekaar, binne die kerk wat begin tot stand kom, moet hanteer.  Dit handel onder andere oor die regte gesindhede (18:1-5), die vermyding van struikelblokke (18:6-9), die uitreik na afgedwaaldes (18:10-16), die opdrag tot onderlinge teregwysing (18:18-20) en tegelykertyd die opdrag tot oorvloedige vergifnis wat in die vorm van ’n gelykenis oorgedra word (18:21-35).

Ek word in dié gedeelte net weereens getref deur die omvangryke bediening van Jesus.

Jesus se bediening is insluitend.  Dit sluit nie net die Fariseërs en skrifkenners in, al dring Hy net nie deur tot hulle nie, ook nie net die skare wat om genesing en voorsiening smag nie, maar ook ’n Kanaänitiese vrou uit die omgewing van Tirus en Sidon, wat met groot geloof Jesus beweeg tot genesing van haar kind, al wil Jesus op dié stadium nog nie sy bediening na die heidennasies uitbrei nie.

In ’n sekere sin sien ’n mens die gelykenis van die grond hom afspeel in die reaksies van dié mense.

• Die Fariseërs en skrifkenners is soos die grond langs die pad, droog en glad nie ontvanklik nie, vol skynheiligheid en geldgierigheid.
• Die skare is soos die twee ander soorte, rotsagtige en doringagtige grond en meesal net mooiweer – en materiële volgelinge.
• Maar, daar is diegene, soos die Kanaänitiese vrou wat goeie grond is, wat groot geloof openbaar en groot dinge van God ontvang.

Steeds hou Jesus vol met sy saaiwerk.  Sy missie is om die koninkryk van God te laat kom en Hy sal Hom nie laat afsit deur die teenstand en onbetroubaarheid van sommige nie, sodat Hy die vrug van die goeie grond kan oes!

Jesus se bediening voorsien in baie behoeftes.  Sy bediening is dus nie net insluitend van aard nie.  Hy raak ’n wye reeks behoeftes aan en voorsien daarin.  Hy daag die intellektuele stommiteite van die Fariseër en die skrifkenners uit.  Hy lê die tradisies op sinvolle en betekenisvolle maniere uit, sodat dit lewe bring en nie verstarring nie.  Hy wys baie spesifiek die gevaar van skynheiligheid en geldgierigheid uit.  Hy genees en Hy voorsien en Hy skram terselfdertyd nie weg van robuuste lewegewende gesprekke nie.  Voorwaar ’n Herderleier, soos God dit van Hom aangekondig het in Matteus 2.

Jesus fnuik die Joodse leiers se versoek om ’n teken en laat hulle agter – 16:1-4

Dit by darem net ongelooflik dat die Joodse leiers midde-in ’n reeks wonderwerke van Jesus, ’n spesiale teken uit die hemel van Jesus vra.  Die rede is natuurlik, soos Matteus sê, dat hulle Jesus wil toets en iets teen Hom wil kry.  Daar is immers reeds genoeg tekens!

Jesus is egter te vernuftig vir hulle en ontbloot hulle kwaadwilligheid deur hulle te herinner daaraan dat hulle wel die tekens aan die hemel kan lees, om die weer te voorspel.  Hoekom kan hulle dan nie die tekens van die tye lees nie, vra Hy?  Jesus is dan die hele tyd besig om dié tekens wat God se genadejaar aankondig, te doen.  Weereens sê Hy dat die enigste teken wat hulle sal kry, is die teken van Jona, soos Hy vroeër al gesê het.  Daarmee verwys Hy na sy kruisdood soos ons ook later meer van sal lees in die hoofstuk.

Hy breek die gesprek met hulle op betekenisvolle wyse af – soos Matteus sê: “Hy het hulle agtergelaat en weggegaan.”  Die gesprek sou eers later weer hervat (hfst. 19).  Die Fariseërs se onbegrip leer ons dus dat die probleem nie lê by hulle intellektuele vermoëns nie, maar by hulle ontvanklikheid.  Hulle is soos die grond langs die pad waar die Bose die saad oppik net ná dit daar gesaai is.

Hierdie hoofstuk vertel vir ons vier verdere episodes in die verhaal van die gemeenskap wat Jesus in die koninkryk skep.

• Die eerste episode het te make met sy verheerliking op die berg wat vir die drie dissipels in die binnekring beskore is, maar wat ook met die ander dissipels gedeel word – 17:1-13.  Dit is dié tipe ervarings wat die dissipels ná Pinkster die moed gegee het om die pad te loop waarop die uitgestorte Heilige Gees hulle gelei het.
• Die tweede episode illustreer Jesus se deernis met ’n pa se maansiek kind uit wie Hy die demoon dryf – 17:14-20.  Hy herstel só die gemeenskap binne die familiekring van pa en seun.  Daarmee wil Jesus ook die dissipels se oë oopmaak nie net vir hulle kleingeloof nie, maar veral vir wat God kan doen vir dié wat werklik in Hom glo.  Hy nooi hulle dus uit om Hom te vertrou vir die wyse waarop hulle self later sal uitreik na dié wat allerlei behoeftes en probleme het in die lewe.
• Die derde episode wentel om die kort herhaling van die aankondiging van Jesus se lyding, kruisdood en opstanding – 17:22-23.  Dit sal nog ’n derde keer aangekondig word in hfst. 20.
• Die vierde episode illustreer Jesus se wondervoorsiening vir die tempelbelasting wat hulle verskuldig is – 17:24-27.  Dit sou ook hulle geloof versterk dat God vir hulle pad deur die wêreld as sy gestuurdes sou kon voorsien, selfs só iets soos die laste wat ander op hulle sal lê vir watter rede ook al.

Jesus se vierde toespraak, die sogenaamde kerkrede, begin met ’n vraag van die dissipels oor wie nou eintlik die belangrikste in die koninkryk van die hemele is.  Dit is nogal ironies gegewe dat Jesus so pas oor sy eie kruispad gepraat het.  Jesus antwoord daarom nie net dié vraag nie, maar brei uit oor die verhoudinge binne die kerk wat pas by die model van selfontlediging wat Hy so pas vir hulle gegee het.

Dit handel onder andere oor die regte gesindhede (18:1-5), die vermyding van struikelblokke (18:6-9), die uitreik na afgedwaaldes (18:10-16), die opdrag tot onderlinge teregwysing (18:18-20) en tegelykertyd die opdrag tot oorvloedige vergifnis wat in die vorm van ’n gelykenis oorgedra word (18:21-35).  Daarmee word die gedeelte wat handel oor die gemeenskap van die koninkryk afgesluit.