Ons kom by die laaste 4 hoofstukke van Kronieke waarin dit oor die volgende 7 konings van Juda en hulle regeringstyd handel:

Manasse was aan die eenkant ’n gruwelike koning wat hom opgehou het met afgodsdiens.  Hy het die hoogtes weer herbou, die hemelliggame aanbid, altare vir die Baäls opgerig, gewyde pale gemaak en op die koop toe afgodsaltare in die tempel gebou, waarvan een ’n besondere gruwel was, ’n altaar vir Asjera (2 Kon. 21:3).  Dit was só ’n gruwel dat die Kronis verkies om dié feit te verswyg.

Josia is gebore toe sy pa Amon nog maar 16 jaar oud was.  Ses jaar later het Amon sy pa, Manasse, opgevolg, maar is twee jaar later op 24 jarige ouderdom oorlede.  Josia word dus koning op die jeugdige ouderdom van 8 jaar.

Ons lees vandag die laaste twee perspektiewe op die regeringstyd van Josia (albei verhale in Konings word baie korter vertel).  Die een verhaal is baie positief, die ander uiters teleurstellend:

Die Kronis beskryf die laaste 23 jaar – 609-586 v.C. – van die koninkryk van Juda aan die hand van die 4 laaste konings van Juda: Joahas (Sallum), Jojakim (Eljakim), Jojagin en Sedekia (Mattanja).  Hy sluit sy oorsig van die veelbewoë geskiedenis van Juda en Israel af met ’n verwysing na die vervulling van die belofte van die Here dat die volk weer ná die ballingskap sal terugkom na hulle eie land.