Hierdie hoofstuk bestaan uit drie dele.

1. Vers 1-13 bevat ’n paar relatief selfstandige perspektiewe op die toestand van die volk, saamgebind deur bv. die klem op die hart as sleutel in die Godsverhouding (vers 1, 5 [“terwyl sy hart van My afwyk” staan in die oorspronklike], 9, 10), God se soewereiniteit deurdat Hy die grond aan Israel gegee het en hulle ook kan gee wat hulle verdien (vers 4, 10) en die verskillende beskrywings van die volk se afvalligheid (wegdraai in vers 5,13; verlaat in vers 11, 13).
2. Vers 14-18 is die vierde “Konfessie” van Jeremia waarin hy pleit dat die Here nie vir hom ’n verskrikking sal word deur sy woord nie waar te maak nie.
3. Vers 19-27 waarin die Here die volk skerp aanspreek oor hulle nie-nakoming van die Sabbatdag.

Dit is ’n baie harde woord van die Here wat in hierdie hoofstuk na Jeremia kom.  Hy kry opdrag om homself van drie basiese gemeenskapsinstellings te onttrek:

• om ’n familie en gesin te begin  (vers 2-4);
• om te simpatiseer met mense wat geliefdes verloor het (vers 5-7);
• om fees te vier saam met familie en vriende wat waarskynlik al die godsdienstige feeste ingesluit het, saam met die huweliksfeeste wat hier spesifiek genoem word (vers 8-9).

Dié gesprek en opdrag aan Jeremia was egter nie net bedoel vir homself nie.  Dit was bedoel as ’n boodskap aan die volk.  Daarom sê die Here in vers 10, “wanneer jy dit alles vir hierdie volk sê, sal hulle vir jou vra: Waarom …”  En dit is op dié punt wat Jeremia die Here se beperking op sy lewe vir hulle moet uitlê as ’n verwerping van die volk weens hulle sonde wat hulle eie gemeenskapslewe sal vernietig (vers 11-13).

Dié woord word opgevolg met twee kort woorde van die Here oor die uiteindelike terugkeer (vers 14-15) ná Hy hulle laat boet het vir hulle sonde (vers 16-18) en ’n baie hoopvolle gesprek tussen Jeremia en God oor die nasies wat tegelykertyd dan tot inkeer sal kom (vers 19-21).

Jeremia se worsteling met God se gebrek aan medelye met die herhaalde afvalligheid van die volk verdiep in sy derde “Konfessie” waarin hy oor die effek daarvan op homself uitbrei.  Hy bekla sy lot in twee rondtes waarin hy telkens praat en die Here hom antwoord:

• Hy bekla sy ellende in die uitvoering van sy bediening (vers 10-11), waarop hy bloot die herhaling van God se oordeelsaankondiging, presies dít wat hy moet aankondig, ontvang (vers 12-14).
• Hy gaan nog dieper in op sy ervaring dat hy nie meer op God kan staatmaak nie (vers 15-18) waarop die Here hom teregwys en uitnooi om sy roeping nog dieper te omhels, sodat die volk agter hom sal aanstap, nie hy agter hulle aan nie (vers 19-21).

Die volgende drie hoofstukke vorm ’n eenheid en begin met die bekende frase wat telkens ’n nuwe hoofdeel in Jeremia inlui: “Die woord van die Here het tot Jeremia gekom …” (soos in 7:1; 11:1 en verder).

Die hooftema van Jer. 14:1-15:9 is die aanbreek van ’n geweldige droogte wat bydra tot die grootskaalse verwoesting van die volk as agtergrond van die intense gesprek wat die Here en Jeremia oor die toekoms van die volk voer.  En ons hoor hoe Jeremia worstel met die feit dat die Here die volk nie meer goedgesind is nie (15:10).  In Jer. 15:10-21 verdiep Jeremia se worsteling in sy derde  “Konfessie” waarin hy kla dat die Here hom nie beter ondersteun in die teenstand, vervloeking en verwerping wat hy ervaar nie. Die Here belowe wel om hom te help, maar waarsku hom dat die mense hóm moet volg, nie hy vir hulle nie, en dit sluit in dat hy Gód se woorde vir mense moet blý bring.

Die gesprek tussen die Here en Jeremia verloop in hierdie gedeelte soos volg:

• 14:1-6 – Jeremia beskryf die droogte as uitmergelend vir mens en dier
• 14:7-9 – Jeremia pleit dat die Here hulle nie sal verlaat nie
• 14:10-12 – Die Here antwoord Hy is hulle nie meer goedgesind nie
• 14:13 – Jeremia kla oor die misleidende boodskap van die ander profete
• 14:14-17a – Die Here sê Hy sal die kwaad wat hulle gedoen het op hulle eie koppe laat afkom
• 14:17b-22 – Jeremia bars in trane uit oor die afgryslike toestand van die volk
• 15:1-4 – Die Here weier egter om van sy oordeel af te sien
• 15:5-9 – Die Here is moeg daarvan om hulle straf te bly herroep

Hierdie hoofstuk bestaan uit vier gedeeltes waarin besondere beeldryke taal gebruik word wat ’n mens sterk herinner aan die gelykenisse wat Jesus in die Nuwe Testament gebruik in sy bediening. Ons sien dit waar:

• Die Here vir Jeremia aansê om ’n simboliese handeling met ’n linnegordel uit te voer wat die sinlose hoogmoed en ongehoorsaamheid van Juda en Jerusalem aan die kaak stel – 13:1-11;
• Die Here vir Jeremia aansê om die volk met die simboliek van vol kanne wyn te herinner daaraan dat niemand gespaar gaan word nie – 13:12-14;
• Jeremia die volk oproep om nie hoogmoedig te wees nie, maar te luister, anders sal hy (ek interpreteer die subjek van vers 17 eerder as Jeremia en nie die Here nie) huil en huil oor hulle ballingskap – 13:15-17;
• Die Here vir Jeremia aansê om beide die koninklike geslag as die gewone burgers van Jerusalem te waarsku teen die vyand uit die noorde wat hulle soos kaf wat verbywaai in die woestynwind sal verstrooi omdat hulle die Here vergeet het – 13:18-27.