Tag: Eksodus

Die instruksies vir die tabernakel waarbinne die ark, die tafel en die kandelaar gehuisves moes word, kom volgende aan die beurt.  Die uitvoering daarvan word in Eks. 36:8-38 vertel.  Dit is opmerklik hoe elke element in die fynste detail voorgeskryf word.  Moses moet die tabernakel beplan en oprig presies volgens die plan wat op die berg vir hom gewys is.  Op geen manier mag hy daarvan afgewyk het.  Die werklikheid van God in die hemel bepaal dus die werklikheid van God hier op aarde, waarin ons Hom nougeset en lojaal moet navolg.  Selfs ons gebede dra daardie karakter, soos ons in die Ons Vader bid dat God se wil sal geskied in die hemel net so ook op die aarde (Matt. 6:10).

Hoofstuk 25-31 vorm ‘n eenheid rondom die instruksies wat die Here op die berg vir Moses gee oor die wyse waarop die tabernakel gebou en benut moet word.  Dit word later opgevolg in hoofstuk 35-40 met die uitvoering van dié instruksies.

Die geheim om die betekenis van dié gedeelte te ontrafel, is om spesifiek te kyk vir die aantal kere wat die Here die doel van hierdie Tabernakel en al die instruksies daar rondom uitspel.  Die oorhoofse doel van die Tabernakel is om ‘n heiligdom vir die Here op te rig dat Hy daar tussen sy mense kan woon.  Die Trek met sy Tora vind sy diepste betekenis in die teenwoordigheid van die Here in die Tabernakel.

Hoewel God dus verborge sou wees agter die tentdoek, sodat sy heiligheid nie soos ‘n vuur die onheiligheid van sy volk sal verteer nie, kon Hy met die nodige reinigingsrituele en offers te enige tyd geraadpleeg word.

Toe al die riglyne van die Here voltooi is – die Tien Gebooie en al die bepalinge van die verbondsboek – en Moses dit alles neergeskryf het, het Hy dit aan die volk gaan bekend maak.  Hulle het soos een man gesê: “Ons sal alles doen wat die Here beveel het.”

Net voor Moses saam met die leiers die berg op is, het hy op grond van dié verbintenis ‘n altaar gebou waarop die offers aan die Here gebring is, en die hele verbondsboek aan hulle voorgelees het.  Weereens het die volk gesê: “Ons sal alles doen wat die Here beveel het en daaraan gehoorsaam wees.”  Daarmee is die verbond met die Here formeel gesluit en as teken daarvan het Moses die helfte van die bloed geneem en op die volk gesprinkel.  Die ander helfte was reeds op die altaar uitgegiet wat die bloedband wat tussen die volk en God tot stand gekom het, simboliseer.  Die verbondsboek sou die basis van dié verhouding wees.

Die klem op die verhouding tussen mense en diere, en mense en hulle besittings word in hoofstuk 23 uitgebrei om eerstens aan die hand van die negende gebod (valse getuienis) die wyse waarop geregtigheid in die gemeenskap moet werk, uit te spel – Eks. 23:1-9.  Daarna word tweedens die positiewe funksie wat die Sabbat – wat verband hou met die vierde gebod (Sabbat) – en die drie hoof feeste vir die geloofsgemeenskap inhou, onderstreep – Eks. 23:10-19.  Die hoofstuk word derdens afgesluit met die belofte dat die engel van die Here voor die volk sal uittrek wat onder andere verband hou met die nakom van die eerste (geen afgode) en tweede gebod (geen afgodsbeelde) – Eks. 23:20-33.

Die sorg vir mense en hulle diere in hoofstuk 21 word in hoofstuk 22 uitgebrei na die sorg vir mense en hulle besittings wat onder andere met die agste gebod (diefstal) verband hou – Eks. 22:1-15.  Daarby word gevoeg ‘n aantal morele, burgerlik en godsdienstig-seremoniële wette wat met die tweede (afgodsbeelde), derde (Naam), sewende (egbreuk) en tiende gebod (begeerte) verband hou – Eks. 22:16-31.