Hier word Paulus se toespraak redelik volledig weergegee omdat hierdie tipe boodskap ’n sleutelrol gespeel het in die verspreiding van die evangelie deur die hele bekende wêreld van daardie tyd.  Natuurlik het die getuienis oor Jesus op baie ander wyses ook versprei, waarin veral gewone gelowiges se vrymoedige verkondiging van Jesus ’n belangrike rol gespeel het.  Maar die toesprake van Paulus en ander het die verbeelding van hele stede aangegryp en baie bygedra tot die bekendstelling van Jesus as Verlosser aan alle nasies. Dit wys net vir my hoe beide die private ruimtes – een-tot-een getuienisse – en die publieke ruimtes – groot byeenkomste – deur die Here ingespan word om die evangelie by mense uit te kry.

Ikonium

Let op hoe God weereens die boodskap bevestig deur tekens en wonders.  Uiteindelik word die bedreiging van aanranding en steniging te veel en hulle vlug na Listra waar hulle hulle werk voortsit. Let op dat Paulus en Barnabas albei as apostels aangedui word, ’n benaming wat Lukas voor hierdie verwysing net vir die twaalf gebruik het.

Maar, teenstand het ook altyd ’n positiewe gevolg, in hierdie geval, dat die geloofsgemeenskap fundamenteel moes dink oor wat kan hulle van mekaar verwag in die uitleef van hulle geloof, en dat in die proses van geloofsonderskeiding, hulle ons ook wys hoe ’n mens besluitneming in die geloofsgemeenskap moet hanteer sodat dreigende verskille oorbrug kan word.

Dit laat my net weereens besef, die Christelike godsdiens gaan oor ‘n verhouding met die lewende God deur die bemiddelende werk van Jesus en die Gees, en nie oor die nakom van ‘n stel reëls nie.  En ons sal goed doen om hierdie boodskap ter harte te neem.  In die voortslepende gesprek oor die doop (deur die eeue) en die nagmaal (versus die Roomse mis) – om maar net twee voorbeelde te noem – moet die sentrale figuur van Christus raakgesien word.  Ons eenheid lê in Hom en nie in die verskillende praktyke wat  in ons kerklike sisteme vir ons belangrik geword het nie.  En ons moet mekaar nie so aanvat oor ons verskille dat die eenheid in Christus nie meer raakgesien word nie.

Let op dat die evangelie God se saak is, dat Hy die toon aangee, en dat geen teenstand dit kan verhinder nie.  Soos dit die geval was met die Joodse leiers (5:39), en die ongelowige Jode (9:1), en die kerk in Jerusalem (11:17), en die sekulêre politieke leiers (12:23), en die Judaïseerders in die kerk (15:10), so kan nou ook die godsdienstige en politieke teenstand van die Grieke (hfst. 16 in Filippi, en hfst. 19 in Efese) God se redding nie keer nie.  Hy skep vir Hom uit alle tale en nasies ’n volk om aan Hom te behoort.

Let ook op dat Lukas nou weer saamreis, soos die “ons” in 16:10-17 (Troas) aandui.  Dit sal weer die geval wees in 20:5 (Troas) tot in 21:19 (Jerusalem) en dan weer by 27:1-28:16 (van Sesarea tot in Rome).  Lukas skryf hierdie deel as ooggetuie en die detail is volop en lewendig (moontlik het hy ‘n joernaal gebruik).