’n Mens sien hier ook al die groot vraag oor die plek van die besnydenis wat gelowiges uit die Jodedom in Jerusalem bly vra het, iets wat wel later in Handelinge 15 se vergadering geantwoord is (dat besnydenis nie nodig was vir gelowiges uit die heidene nie), maar op baie plekke in die wêreld ’n sleutelkwessie sou bly.

Hulle volg waarskynlik die voorbeeld van Petrus, ten minste soos Lukas vir ons die verhaal vertel. Verandering kom dus uit die sentrum, Petrus wys hoe deur die paradigma te skuif (nie-Jode is nou welkom), en van die randte af, mense op die periferie wat die nuwe paradigma ‘n lewenstyl maak.

Dit gebeur weereens op die Paasfees, soos ’n paar jaar tevore met Jesus se kruisdood, die fees van die ongesuurde brood. Herodes wou net na die Paasfees vir Petrus om die lewe laat bring, soos die geval met Jesus was wat op die eerste dag van die Paasfees tereggestel is. Hy wou dus die leier, Petrus, wat begin het om die pas aan te gee vir die oorgrens beweging van die evangelie, se mond snoer, soos die Jode dit met Jesus probeer doen het, en nie daarin kon slaag nie.

’n Belangrike wending gebeur reg aan die begin van hierdie 4de fase, met Antiogië wat die sentrum van hierdie nuwe ontwikkeling word, steeds natuurlik in ’n noue verband met die gemeente in Jerusalem, wat steeds ook ingetrek word wanneer belangrike  beleidsbesluite geneem moet word (hfst. 15).

’n Verdere ontwikkeling is dat waar Barnabas aanvanklik die toon aangee in hierdie evangeliese uitreik, Paulus (Saulus is die Hebreeuse weergawe van sy naam, en Paulus die Italiaans-Romeinse weergawe) al hoe sterker op die voorgrond tree en aan die einde van hierdie fase die primêre leier word wat die evangelie na Europa en Rome neem.

Let op dat die samestelling van die leierskap in Antiogië multi-kultureel is wat waarskynlik een van die primêre redes vir hulle effektiewe uitreik na ander volkere toe was.