Skip to main content

Eksodus 9 – Farao het geen ontsag vir Jahwe nie al krepeer hulle van ellende

Hoofstuk nege beskryf die vyfde, sesde en sewende plaag: pessiekte, swere en hael.  Waar die vorige plae – bloed, paddas, muggies, steekvlieë – vir mens en dier ongemaklik en irriterend was, verskerp die Here die uitwerking van die pessiekte van die vyfde plaag sodat die Egiptenare ook ekonomies daaronder ly met grootskaalse vrektes onder ‘n wye reeks mak diere, beide pakdiere – perde, donkies, kamele – en diere vir voedselvoorsiening – beeste en kleinvee.  Die gesondheid van die mense kom deur die sesde plaag van swere ernstig onder skoot sowel as die res van hulle ekonomie deurdat die oeste vernietig word deur die sewende plaag van hael.

Daarby is dit al hoe duideliker dat die Here ‘n onderskeid maak tussen die Egiptenare en die Israeliete.  God oordeel die verdrukkers, die Egiptenare, en verlos die onderdruktes, die Israeliete.  Sy verbond met die Godsvolk word in beskerming en bevryding bevestig.

Interessant genoeg gee die Here tog uitkoms van die hael aan dié Egiptenare wat die waarskuwing gehoorsaam om hulle diere en besittings binnenshuis te hou.  Dit getuig van sy genade wat selfs binne ‘n regverdige oordeel vir mense beskikbaar is!  As die farao maar net sy skuld met meer opregtheid sou bely (Eks. 9:27), kon die situasie soveel anders uitgedraai het.

Continue reading

Eksodus 10:1-27 – Die plae illustreer God se seën of straf vir dié wat Hom gehoorsaam of teenstaan

Hoofstuk 10 fokus op twee plae, die agste plaag van sprinkane en die negende plaag van drie dae duisternis.  Die boodskap wat al hoe duideliker na vore kom, is dat Jahwe se hand in farao se onversetlikheid noodsaaklik was om ‘n helder boodskap aan die nageslag te gee dat Jahwe die God van wonders is.

Die wondertekens bevestig dat Hy die Here is, en niemand anders nie.  Daarmee word ‘n boodskap nie net vir die Godsvolk van alle tye gestuur nie, maar ook aan alle nasies.  Jahwe seën of straf dié wat Hom gehoorsaam of teenstaan, soos die plae in Egipte onomwonde illustreer.

Continue reading

Eksodus 10:28-11:10 – Die tiende plaag bevestig Jahwe se Godheid en sy verkiesing van Israel

Moses is nog steeds in farao se teenwoordigheid nadat farao hom laat roep het ná die drie dae duisternis.  Farao se weersin in Moses het ‘n hoogtepunt bereik.  Hy wil hom nooit weer in sy lewe sien nie: “Sorg dat ek jou nooit weer sien nie.”

Moses weet dat dit in wese presies is wat gaan gebeur, want die Here se belofte staan vas dat die Israeliete gaan trek.  Wat egter hierop volg, is merkwaardig.  Die Here praat met Moses in die teenwoordigheid van farao en gee hom die opdrag dat Hy nog een plaag teen farao en Egipte sal stuur, en dan sal hy hulle daarvandaan laat gaan.

Continue reading

Eksodus 12:1-42 – Die Here beskerm die Israeliete teen die vernietiger deur die bloed van die Paaslam

Hoofstuk 12 is nie net die deurslaggewende gebeure wat tot die Uittog van die Israeliete uit Egipte gelei het nie.  Dit het ook ‘n fundamentele impak gehad op die Joodse volk se selfverstaan.  Die Paasfees sou hierna die identiteit van die volk begrond op die bevryding wat God vir hulle uit Egipte bewerk.  Elke jaar wanneer ‘n familie die Paasfees saam met die res van die geloofsgemeenskap in hulle eerste kalendermaand gevier het, het hulle die herinnering aan die bevryding lewend gehou.

Daardeur het hulle God aanbid wat hulle van hulle ellende in die verlede bevry het.  Daardeur is hulle hoop en vertroue ook versterk dat dié God hulle ook uit elke krisis waarin hulle dié jaar en elke jaar daarna mag kom, sal kan bevry.

Die Here gee eers die opdrag om die Paasfees te vier aan Moses en Aäron (12:1-20) waarna hulle dit aan die volk oordra en die Israeliete die opdrag gehoorsaam (12:21-28).  Daarna word die waarskuwing van die tiende plaag ‘n werklikheid (12:29-30) waarna farao die volk laat trek (12:31-42).

Continue reading

Eksodus 12:43-13:16 – Deur viering en toewyding word die herinnering aan bevryding lewend gehou

Soos dit reeds in die vorige twee verse duidelik geword het, is hier ‘n redakteur aan die werk wat twee sleutelopdragte van die Here aan Moses en Aäron neerpen.  Aan die een kant word verdere voorskrifte in verband met die Paasfees gegee wat fokus op die wat en die hoe van die Paasfees. (Eks. 12:43-50).  Aan die ander kant word voorskrifte oor die eersgeborenes van Israel gegee teen die agtergrond van die tiende plaag wat die eersgeborenes van Egipte getref het (Eks. 13:1-16).

Die twee gebruike sou die kardinale identiteitsvormende aard van beide die Paasfees en die tiende plaag op die Godsvolk bevestig.  Deur die finale verlossing uit Egipte het hulle nou dubbel en dwars aan die Here behoort.  Hulle sou dié verbintenis herdenk en hernuwe deur die viering van elke Paasfees sowel as deur die gereelde toewyding van hulle eersgeborenes en die offer van hulle ander eerstelinge.

Continue reading

Onlangse kommentaar