Rykes wat net vertrou op hulle rykdom en nie op God nie, gaan immers ook dood soos die res van die mensdom (vers 14-15). “Die dood is hulle wagter.” Die enigste hoop vir die lewe lê in God opgesluit wat ’n mens van die mag van die dood kan verlos (vers 16). Daarom hoef, trouens mag gelowiges nie vir rykes bang wees of hulle rykdom beny nie (vers 17).
Lof bestaan vir Asaf ten diepste in die dankbare erkenning en verering van God se teenwoordigheid in alles (50:1-6). Dit is eintlik net die gebrek aan hierdie lof wat God se toorn laat ontvlam (50:7), veral in reaksie op die goddelose gelowiges wat nie met Hom rekening hou nie (50:22). God wil niks anders as lof van ons hê nie (50:14), wat gelowiges ook die voorreg gee om tot Hom in nood te kan roep (50:15). Offers is nie vir Hom wesenlik nie, lof wel!
Komende van die amptelike liturg, wie se familie baat gevind het by die offers, is dit nogal ‘n mondvol! Maar, eers iets meer oor Asaf:
Die Psalm kan op verskillende manier ingedeel word. Vers 1-2 is duidelik ’n inleiding en vers 20-21 ’n verdere stukkie kommentaar. Die hart van die Psalm lê in die gebed van vers 3-19 wat volgens die inhoud daarvan in twee breë kategorieë verdeel kan word wat ook die boodskap van die Psalm die beste beskrywe:
Die laaste 2 verse, vers 20-21, se verwysing na die herbou van die mure van Jerusalem en die hervatting van die offerkultus kan moontlik metafories bedoel wees, maar is meer waarskynlik in die na-ballingskap tydvak bygevoeg. Dit gee aan die Psalm ’n gemeenskapsbetekenis wat die persoonlike betekenis daarvan uitbrei en afrond.
Daarom eers ietsie meer oor die stryd tussen Dawid en Doëg, voor die inhoud van die Psalm aan die orde kom.
Onlangse kommentaar