1. “Ek is wat Ek is” – 8:24,58 – vgl Eks 3:14, waar dieselfde van God self gesê word;
2. “Ek is die brood wat lewe gee” – 6:35,48 – vgl Eks 16:4, waar God deur die manna voorsien het;
3. “Ek is die lig vir die wêreld” – 8:12 – vgl Jes 49:6 waar dit van die dienaar van die Here voorspel word;
4. “Ek is die ingang vir die skape” – 10:7, 9 – vgl Eseg 41 waar die ingang na die hemelse tempel en God se ewige teenwoordigheid beskrywe word;
5. “Ek is die goeie herder” – 10:11,14 – vgl Eseg 34 waar God self as herder optree en sy dienaar Dawid daarvoor aanstel;
6. “Ek is die opstanding en die lewe” – 11:25 – vgl Jes 53:7-12 waar die dienaar van die Here se dood en opstanding beskrywe word wat lewe vir baie sal gee;
7. “Ek is die weg en die waarheid en die lewe” – 14:6 – vgl Jes 30:20-21 waar God as die Een beskryf word wat sy volk leer en op die regte koers hou;
8. “Ek is die wingerdstok” – 15:5 – vgl Jes 5 waar Israel die wingerd van die Here is, maar in hulle roeping gefaal het.

Jesus word egter ook as ’n man van vlees en bloed geteken – hy raak moeg (4:6) en dors (19:28), huil oor Lasarus (11:35), en bloei aan die kruis (19:34).  Daarmee bevestig Johannes die menslikheid van Jesus teenoor die valse profete van sy tyd wat net op Jesus se goddelikheid klem gelê het.

1. in sy pre-historiese bestaan as die Woord van God (1:1);
2. in die historiese verlede soos dit in die geskrifte van Moses en die profete ’n neerslag gekry het (1:45; 5:46 – vgl 12:41 wat na Jesaja 6:10 verwys);
3. in die narratiewe hede van sy geboorte, lewe, bediening, lyding, kruisdood en opstanding;
4. in die historiese toekoms waar Hy sy mense begelei en bystaan deur sy Gees (14:16);
5. in die eskatologiese toekoms vanwaar Hy sal kom om die dooies op te wek, sommige tot die ewige lewe (wat reeds nou ’n aanvang neem) en ander tot veroordeling (5:24-29).

Johannes teken Jesus as Een met die Vader (10:30), wat weet wat die Vader weet (10:38).  Johannes vertel ons ook nie, soos in die sinoptiese evangelies (Mark 14:36), dat Jesus bid dat die lydensbeker van Hom weggeneem word nie, maar juis dat Hy bid dat God se Naam daardeur verheerlik sal word, ten spyte van Sy ontsteltenis (12:27-28).  Die klem val dus in sy vertelling op Jesus se Goddelike aanvaarding van die lydensweg, eerder as op die eg-menslike worsteling wat Hy tereg ook deurgemaak het.