Skip to main content

Tag: Korintiërs

2 Korintiërs 1:1-2:11 – God gee moed in elke omstandigheid

Written by Chris van Wyk on . Posted in Korintiërs, Tessalonisense en Korintiërs. No Comments on 2 Korintiërs 1:1-2:11 – God gee moed in elke omstandigheid

Paulus noem homself, soos in 1 Korintiërs 1, weereens ‘n apostel van Christus, deur die wil van God, maar skryf die brief saam met Timoteus (wat vroeër na hulle gestuur is – 1 Kor 4:17), nie Sostenes nie.  Die brief is ook nie net aan die Korintiërs gerig nie, maar aan almal wat aan God behoort in die hele Agaje – die Romeinse provinsie in die suide van Griekeland, waarvan Korinte die hoofstad was (Masedonië was die noordelike provinsie).  ‘n Mens sien hier dus ook die eerste brief wat vir meer gehore bedoel is, wat God se gesagvolle boodskap aan die kerk in die breë oordra, wat in ‘n sekere sin die geboorte van die Nuwe Testament was soos ons dit vandag ken.  Ons lei ook af dat die evangelie verderaan in Agaje verkondig is, waarskynlik met Korinte as basis.

Let op hoe spesifiek Paulus die ontferming van God aan sy Vaderskap verbind, ‘n metafoor wat hy reeds in 1 Tes 2:11 op sy eie bediening van toepassing gemaak het.  Hy wat die begin is van alles, en oor alles is, is die Een wat in elke omstandigheid, in elke moeilikheid vir ons bemoedig.  Die moeilikheid is natuurlik ter wille van die boodskap van Christus, net soos die bemoediging ook deur Christus gegee word.  Die werk in die belang van Christus, word aan die bemoediging wat Hy gee, gekoppel.  Alles geskied dus in ‘n intieme verhouding met Christus.  En dié bemoediging is bedoel nie net vir onsself nie, maar ook sodat ons ander kan bemoedig wat in allerlei moeilikhede verkeer om lyding met geduld en volharding te verduur.  God red immers nie UIT die nood nie, maar IN die nood (vgl hoe Paulus hieroor skrywe in 2 Kor 12, dat as hy swak is, is hy sterk, want dan kom God se krag tot sy volle werking).

Paulus skryf oor die swaarkry wat hulle verduur het in die provinsie Asië – moontlik verwys hy na die oproer in Efese (Hand 19:21 vv en 1 Kor 15:32) – en dat dit so erg was dat hulle selfs die hoop op lewe laat vaar het.  Maar God het hulle uit die doodsgevaar gered wat hulle nie net met blydskap gevul het nie, maar ook die hoop gegee het dat Hy hulle ook verder sal red.  Interessant is dat hy krediet gee vir hulle gebede vir hom, want dié gebede het meegewerk tot hulle redding.

Paulus beweeg dan aan na ‘n lang verduideliking van die verandering in sy reisplanne, waarmee hy sy integriteit probeer aantoon deur na sy openhartigheid en eerlikheid te verwys (1:12-2:4).  Die verandering het te make met die feit dat hy hulle nie verder wou kom hartseer maak met ‘n persoonlike besoek nie, maar eerder ‘n brief geskrywe het, die sogenaamde “tranebrief” wat ons nie meer het nie (of deur sommige met 2 Kor 10-13 verbind word).  In elk geval wou hy nie regtig vir hulle hartseer maak nie, maar eerder laat besef dat hy hulle baie liefhet (2:4).

Let op hoe Paulus in die hart van dié perikoop sy integriteit vergelyk met God en Christus se getrouheid, ‘n getrouheid wat die Korintiërs self ervaar het. Net so seker as wat God sy beloftes in Christus sal nakom, net so seker kan hulle hom glo oor sy beweegredes vir sy nie-besoek.  Dit is hoe integriteit werk, om jou woord na te kom, soos wat God dit doen!

Let ook op hoe Paulus hulle aanmoedig om ‘n oortreder te vergewe, sodat hy nie MOED verloor nie, anders kan die Satan die oorhand kry.  Terloops – hoewel ‘n mens geneig is om hierdie persoon te verbind aan die man wat saam met sy stiefma geleef het (1 Kor 5), lyk dit eerder asof hy ‘n teenstander van Paulus was, wat hom onder verdenking probeer bring het.

Wat my bybly, is hoe Paulus die Korintiërs bedank vir hulle gebede, omdat dié gebede meegewerk het tot Paulus-hulle se redding, en die seën van die Here vir hulle meegebring het.  En dat die belangrikste van alles is, om MOED te hou in beproewings.  Dit spreek my as pa ook aan in terme van my eie kinders – my belangrikste taak is om hulle te bemoedig in wat hulle doen.

Week 7: 2 Korintiërs 1-7

Written by Chris van Wyk on . Posted in Korintiërs, Tessalonisense en Korintiërs. No Comments on Week 7: 2 Korintiërs 1-7

Ons lees 2 Korintiërs 1-7 as volg:

  • Donderdag – 2 Korintiërs 1:1-2:11
  • Vrydag – 2 Korintiërs 2:12-3:18
  • Maandag – 2 Korintiërs 4:1-5:10
  • Dinsdag – 2 Korintiërs 5:11-6:13
  • Woensdag – 2 Korintiërs 6:14-7:16

Die brief van 2 Korintiërs

Written by Chris van Wyk on . Posted in Korintiërs, Tessalonisense en Korintiërs. No Comments on Die brief van 2 Korintiërs

Hierdie brief is moontlik die samevoeging van ‘n 4de (2 Kor 1-9) en 5de brief (2 Kor 10-13) van Paulus aan die Korintiërs.  Die eerste Korintiërbrief was eintlik sy tweede (1 Kor 5:9), en uit 2 Korintiërs kom ‘n mens agter daar was ook ‘n derde brief (2 Kor 2:4).  Onthou hulle het ook briewe aan hom geskrywe (1 Kor 7:1).

Daar is twee redes waarom geleerdes twee briewe onderskei: 1) die situasie van hoofstuk 1-9 blyk ‘n meer stabiele een te wees, vandaar Paulus se blydskap dat dit beter gaan in die gemeente; die situasie in hoofstuk 10-13 blyk heel anders te wees soos die geagiteerde trant van sy aanval op die valse apostels duidelik wys; 2) in 12:18 verwys Paulus moontlik na die kollekte as iets wat al gebeur het, terwyl dit in hoofstuk 8-9 nog in die toekoms is; 12:18 sou egter ook kon verwys na hulle ondersteuning van Titus.

Gordon Fee (2002: How to Read the Bible Book by Book) vergelyk 2 Korintiërs met ‘n baie gekompliseerde televisie dramareeks wat jy in die middel daarvan aanskakel. Mense praat en dinge gebeur, maar jy is nie altyd seker wie al die karakters is nie, en wat aan die gang is nie!  2 Korintiërs is soos ‘n nuwe wêreld wat jy betree na jy 1 Korintiërs gelees het. In ‘n sekere sin is die enigste raakpunte tussen die twee briewe die kollekte vir die gemeente in Jerusalem (hfst 8-9) en moontlik ‘n voorsetting van die gesprek oor afgode en vleis van afgodstempels in 6:14-7:1.

Tog, is daar ‘n dieper verband: die gespanne verhouding wat daar tussen die apostel en die gemeente is oor 1) sy beplande/uitgestelde besoeke (1:12-2:13; vgl ook 7:5-16), 2) die kollekte (hfst 8-9), 3) sy apostelskap (2:14-7:4 – die hoogtepunt van die brief om sy “skat-in-kleipotte”-apostelskap te verduidelik) en 4) die vals apostels (hfst 10-13;  vgl ook 2:14-4:6).

Vandaar die intens persoonlike trant van die brief, wat sy verontwaardiging (2:17; 3:1; 6:14-16 – “Hoe kan daar …?”) en die bytende sarkasme (10:1 “ek, wat mos ‘gedwee’ is as ek by julle is, maar ‘manhaftig’ teenoor julle as ek van julle af weg is”) afgewissel met die sagte appèl (6:1,11; 7:2 – “Maak vir ons plek in julle harte”) aan die gelowiges in Korinte om tot hulle sinne te kom, verklaar.  Dit laat ‘n mens ook begryp waarom sommige gedeeltes soms so moeilik is om te volg, bv. die vloei van gedagtes in hoofstuk 2 tot 7.

Hoe dit ook al sy, let op dat die brief deur Paulus en Timoteus geskrywe word, terwyl Sostenes saam met Paulus by 1 Korintiërs betrokke was.  Paulus was in dié tyd in Masedonië (2:13; 7:5), moontlik in Filippi, en het daar van Titus terugvoer gekry oor hoe dit in die gemeente van Korinte gaan (7:5-7).

Hy skryf aan die een kant omdat hy bly is dat dit beter gaan in die gemeente (7:2-16), maar ook omdat hy ‘n derde keer (12:14; 13:1) by hulle besoek sou aflê om onder andere die kollekte vir die gemeente in Jerusalem te ontvang (8:4,19; 9:1-5) op sy pad daarheen, asook om hulle te waarsku oor die vals apostels (11:13).

In die proses gee hy ‘n diepsinnige teologiese besinning oor God en die bediening van die versoening, met hoofstukke 2:12-6:10 van die beste prentjies in die Nuwe Testament van die werk van die Gees in ons om God se heerlikheid te weerspieël, wat van ons nuwe skeppings van God maak (5:17), sodat ons in die triomftog van die evangelie deur die wêreld hierdie versoening van God met alle mense kan deel.  En dit alles gebeur steeds as ‘n kruis-evangelie, deur die bedienaars van die evangelie, die kleipotte wat maklik breek, maar die skat van God aan die wêreld bring.

1 Korintiërs 15-16 – Ons groot hoop: die opstanding met ’n onverganklike liggaam

Written by Chris van Wyk on . Posted in Korintiërs, Tessalonisense en Korintiërs. No Comments on 1 Korintiërs 15-16 – Ons groot hoop: die opstanding met ’n onverganklike liggaam

Paulus wend hom nou tot ’n onderwerp wat hy self op die tafel sit en van kardinale belang vir die Korintiërs se geloof is – die opstanding van Christus.  Dit vorm die basis vir die geloof in hulle eie opstanding uit die dood en is dié ding wat hulle moet aanspoor om standvastig en onwankelbaar te wees, altyd oorvloedig in die werk van die Here, omdat die hoop op die opstanding hulle oortuig dat hulle inspanning in diens van die Here nie tevergeefs is nie (vers 58).

Hy begin deur uit te brei op die kruis-evangelie van hoofstuk 2 en herinner hulle aan die die 4 hoofpilare van hulle geloof, dát Christus gesterf het, dát Hy begrawe is, dát Hy opgestaan, en dát Hy verskyn het aan die gelowiges.  Let op hoe die historiese feite (gesterf, begrawe, opgestaan, verskyn) met sy interpretasie daarvan (vir ons sonde, volgens die Skrifte) as lewensveranderende evangelie bevestig word.

Die verskeidenheid van die 6 verskynings wat Paulus beskrywe val ook op, aan enkelinge, kleiner groepe en groot groepe.  Let op ook op dat die twaalf (dissipels) onderskei word van die apostels, wat ’n groter groep was, waaronder Andronikus en Junia was (Rom 16).  Paulus sluit homself as ontydig geborene en geringste van die apostels in, weens sy vervolgingsgeskiedenis, hoewel hy trots is daarop dat hy harder as almal gewerk het, darem weens die genade van die Here.

Met hierdie opstandings-evangelie as vertrekpunt beweeg hy dan direk oor na die verwagting van die opstanding van die dooies waarsonder hulle geloof waardeloos en sonder inhoud en betekenis sou wees.  Hy stel dit daarom duidelik dat soos Christus opgewek is uit die dood, sal dié wat aan Hom behoort, by Christus se koms, lewend gemaak word en opstaan uit die dood.  Dit is die evangelie en dit is ons hoop!

As dit nie waar was nie, sou ook die werk van die evangelie-bedienaars tevergeefs wees, en sou ’n mens eerder kon eet en drink asof alles tot ’n einde sal kom (hy haal hierdie spreuk uit die werk van die Griekse digter Menander aan – 341-291 vC).

Oor die verwysing na die Korintiërs wat hulle vir die dooies laat doop het, is al baie gedink, maar daar is regtig nie goeie verklarings daarvoor nie.  Al wat ’n mens kan sê, is dat Paulus dié gebruik ook inspan om die onsinnigheid van ’n geloof uit te wys wat nie rekening hou met die opstanding uit die dood nie.

Daarna praat Paulus oor die opstandingsliggaam om alle onduidelikheid daaroor op te klaar.

Ons moet onthou dat die Grieke nie in die opstanding van die liggaam geglo het nie, selfs al het hulle die idee gekoester dat die siel van die mens onsterflik is en na die dood sou kon voortbestaan.  Daarom dat Paulus soveel klem lê op die voortbestaan van gelowiges in ’n liggaamlike staat, nie net ’n geestelike nie.

Let op hoe hy in vers 36-41 sy siening begrond deur 3 voorbeelde uit die natuur te gebruik, voordat hy in vers 42-43 sy gevolgtrekkings sal maak en in vers 44-49 verder daarop sal uitbrei.

Hy gebruik eerstens die voorbeeld van die saad wat in die grond val en sterf om in ’n ander gestalte, die koringplant, voort te leef (vers 36-38).  Daarmee wys hy die onderskeid tussen die verganklike en die onverganklike liggaam aan sowel as die wesenlike kontinuïteit al is dit in ’n ander gestalte (vers 42).

Tweedens skryf hy oor die verskil tussen die vleis van mense, diere, voëls en visse (vers 39).  Daarmee probeer hy die geringheid van die aardse liggaam teenoor die heerlikheid van die hemelse liggaam aandui sowel as die herkenbaarheid van die onderskeie soorte wat ná die opstanding nog sodanig sal wees (vers 43a).

In die derde plek beskryf hy die verskil tussen dowwer en helderder hemelliggame soos die maan en sterre versus die son, en selfs sterre onderling (vers 40-41).  Daarmee probeer hy die swakker karakter van die aardse liggaam teenoor die krag van die hemelse liggaam uitdruk sowel as die herkenbaarheid van die onderskeie soorte wat ná die opstanding nog sodanig sal wees (vers 43b).

In sy uitbreiding in vers 44-49 kontrasteer hy die natuurlike karakter van ons liggame hier met die geestelike karakter van ons liggame na die opstanding.  Dit is soos die verskil tussen die eerste mens, Adam, en die laaste Adam, die lewendmakende Gees, die hemelse mens, di Christus.  Die een se liggaam is uit die aarde, en is stoflik; die tweede se liggaam is uit die hemel, en is hemels (In Romeine 5-6 sal hy weer terug kom op ’n vergelyking tussen Adam en Christus).

Die dooies sal dus as onverganklikes opgewek word, net soos dié wat dan nog lewe, in ’n oomblik ook met onverganklikheid beklee sal word.  Dan is dit die einde van die dood, en daarmee die einde van die sonde, want die oorwinning van God sal dan onverganklik wees.

Daarom kan ons saam met Paulus die Here altyd dank en standvastig en oorvloedig in die werk van die Here wees, omdat hierdie opstanding, hierdie onverganklikheid, ons hoop is.

Hoofstuk 16

Paulus sluit af met drie perikope:

  • Vers 1-4: ’n opdrag om die kollekte vir Jerusalem voor te berei deur op elke Sondag iets opsy te sit – ons gebruik van dankoffers opneem op Sondae by ons eredienste kom onder andere van dié verse vandaan; dit is ook die eerste geskrewe aanduiding van die byeenkoms van gelowiges op ’n Sondag en nie ’n sabbat nie.
  • Vers 5-12: ’n Kykie na sy reisplanne wat ’n besoek aan hulle in die winter insluit; hy vra hulle ook om hulle oor Timoteus te ontferm op pad terug na hom toe; hy vra ook dat hulle Apollos se afwesigheid sal verskoon – wonder of sy “beslis nie nou nie”-houding iets met die verdeeldheid in die gemeente te make gehad het?
  • Vers 13-24: laaste versoeke en persoonlike detail; let op hoe hy in vers 14 en 24 weereens oor die liefde praat, ’n boodskap waarmee hy die brief begin het, in hoofstuk 13 breedvoerig geskryf het en hulle hier weer aan herinner.

Môre begin ons met 2 Korintiërs – ek publiseer dus saam met hierdie bydrae ‘n Inleiding op 2 Korintiërs en die leesplan vir die volgende week.  Jy kan dit vandag lees of môre.  Lekker lees!

1 Korintiërs 14 – ’n Wye reeks gawes bou gelowiges op in die erediens

Written by Chris van Wyk on . Posted in Korintiërs, Tessalonisense en Korintiërs. 2 Comments on 1 Korintiërs 14 – ’n Wye reeks gawes bou gelowiges op in die erediens

Na alles wat Paulus oor die gawes en die liefde gesê het, fokus hy in die hoofstuk op wat in die eredienste moet gebeur en maak basies twee punte: 1) alleen die gawes wat verstaanbaar en opbouend is, moet in die eredienste beoefen word (vers 1-25), en 2) alles moet met ’n sekere mate van orde gebeur (vers 26-40), omdat dit is hoe God Homself aan ons geopenbaar het (vers 33).  God se karakter, die liefde, struktureer dus die gebruik van ons gawes in liturgie en die erediens.

Hy brei uitvoerig uit oor die onverstaanbare onsinnigheid van tale in die erediens eerder as die verstaanbare opbouende karakter van profesie, veral ook omdat tale eintlik ’n teken vir die (lidmaat-)ongelowiges is (vgl Jes 28:11-12; Deut 28:49 – God se grootheid is raakgesien in die vreemde taal van die Assiriërs, hoewel dit nie begryp is nie).  Nie dat Paulus die gebruik van tale afkraak nie, hy gebruik dit immers self. Maar tale (glossolalie) is bedoel vir die binnekamer en aanbidding, nie soseer vir die eredienste en byeenkomste nie, omdat dit ’n gebedstaal is.

Paulus sal dus eerder 5 woorde met sy verstand wou praat (met ’n openbaring, kennis, profesie of lering) as 1000 woorde in ’n ongewone taal.  Dit is die volwasse manier om in eredienste op te tree, wat nie net vir gelowiges iets beteken nie (opbou), maar ook vir ongelowiges of buitestaanders (word aangespreek).

Orde beteken natuurlik nie ’n monoloog deur bv. ’n predikant nie!  Dit beteken net dat wanneer die gemeente bymekaar is, en elkeen ’n bydrae het om te lewer, moet hulle mekaar met liefde hanteer en een na die ander optree.  Let op hoe wyd die verskeidenheid van bydraes is waarvan Paulus hier praat: ’n psalm, onderwysing, openbaring, sowel as ’n ongewone taal en uitleg daarvan (anders moet die een wat die taal praat stilbly).  En daar kan 2 of 3 sprekers van die onderskeie gawes optree.

Ek het reeds oor die vroue geskryf by my bydrae oor hoofstuk 11 – genoeg om hier net te sê dat Paulus die ordelikheid van die byeenkoms in gedagte het – vrouens moet hulle mans by die huis gaan vra en nie die erediens onnodig onderbreek nie – nie dat vroue nie mag optree nie.

Onlangse kommentaar