Darius se soektog in die argiewe in Babel het die nodige dokumente opgelewer wat sy voorganger Kores se bevel in verband met die bou van die tempel in Jerusalem uitgespel het. Die bedoeling met, die planne vir en die koste van die bouprojek is in geen onseker taal daarin uitgespel nie.
Die verhaal hervat in 458 n.C. in die 7de regeringsjaar van Artasasta (in Persies Artaxerxes) ’n hele 58 jaar na die tempel voltooi en ingewy is deur Serubbabel.
Esra, ’n direkte afstammeling van Aäron, verskyn op die toneel as Skrifgeleerde wat onderleg is in die eksegese van die wet van Moses. Let op hoe hy die regte kwaliteite het – geslagsregister en geleerdheid – maar dat dit steeds die Here is wat sy hand oor Esra gehou het, sodat die koning hom alles gegee het wat hy van hom gevra het.
Hoofstuk 8 bevat drie perikope wat:
Dit wil voorkom asof Esra so besig was met praktiese reëlings rondom die funksionering van die tempel asook die vestiging van goeie verhoudings met die regeerders van die Wes-Eufraat – moontlik moes hy ’n paar keer reis in dié tyd – dat die situasie op grondvlak rondom godsdienstig-gemengde huwelike hom ontgaan het. Ons lei dit af uit die feit dat hierdie gebeure volgens Esra 10:9 in die 9de maand van 458 v.C. plaasvind, terwyl hy al in die 5de maand van dié jaar daar aangekom het (Esr. 7:8). Hy word eers bewus van die problematiek ná 4 maande in Jerusalem.
Die geloofsgemeenskap tree op – 10:1-8
Dit is duidelik dat die optrede van die geloofsgemeenskap nie onder dwang van Esra gebeur nie, maar gebeur omdat dit ’n gewetensaak vir die Jode was. Die keuse om iets te doen aan die slegte toedrag van sake, kom van die mense self af.
Esra se hartseer skuldbelydenis voor die tempel – geëggo deur ‘n groot aantal Jode, mans, vrouens en kinders – lei tot Sekanja se voorstel dat daar hoop is vir hulle as hulle almal ’n plegtige onderneming teenoor God maak dat hulle al dié vroue wat vreemde gode dien, sowel as hulle kinders sal wegstuur, in gehoorsaamheid aan die voorskrifte van die wet.
Onlangse kommentaar