2 Korintiërs 5:11-21 – As iemand in Christus is, is hy ‘n nuwe skepping

26 Maart

2 Korintiërs 5:11-21 – As iemand in Christus is, is hy ‘n nuwe skepping

¹¹Aangesien ons weet wat ontsag vir die Here is, probeer ons mense oortuig. Maar by God is ons deeglik bekend, en ek hoop om ook in julle gewete so bekend te wees. ¹²Ons is nie weer besig om onsself by julle aan te beveel nie, maar ons gee julle aanleiding tot roem oor ons, sodat julle iets kan hê teen dié wat hulle op die uiterlike voorkoms beroem, en nie op wat in die hart is nie. ¹³As ons buite onsself is, is dit vir God; as ons by ons verstand is, is dit vir julle. ¹⁴Die liefde van Christus dryf ons, omdat ons tot dié insig gekom het dat, indien Een vir almal gesterf het, almal dan gesterf het; ¹⁵en Hy het ter wille van almal gesterf, sodat dié wat leef, nie meer vir hulleself sal leef nie, maar vir Hom wat ter wille van hulle gesterf het en opgewek is. ¹⁶Gevolglik ken ons van nou af niemand meer na sy uiterlike nie. Selfs al het ons Christus eens na die uiterlike leer ken, ken ons Hom nou nie meer so nie. ¹⁷Daarom, as iemand in Christus is, is hy ‘n nuwe skepping. Die ou dinge het verbygegaan – kyk, hulle het nuut geword. ¹⁸En dit alles kom van God af, wat ons deur Christus met Homself versoen het, en aan ons die bediening van die versoening gegee het. ¹⁹Dit bestaan daarin dat God in Christus die wêreld met Homself versoen het deur hulle nie hulle oortredings toe te reken nie; en Hy het aan ons die boodskap van versoening toevertrou. ²⁰Ons tree dan op as gesante ter wille van Christus, asof God self deur ons ‘n beroep op julle doen. Ons pleit by julle, om Christus ontwil: Laat julle met God versoen! ²¹Hy wat nie sonde geken het nie, Hom het God ter wille van ons tot sonde gemaak, sodat ons in Hom voor God geregverdig kon word.

In die eerste deel van hoofstuk 5, vers 1-10, het Paulus geskryf oor die verlange na ons ewige woning in die hemele. Die hoop op die ewige lewe is die dryfveer om in alles die Here te behaag, want ons moet almal voor die regterstoel van Christus verskyn, sodat elkeen kan ontvang volgens wat hy in sy liggaamlike bestaan gedoen het, of dit goed of kwaad was. Dan fokus Paulus in die tweede deel, vers 11-21, op die feit dat hierdie hoop so werklik is dat hy en sy medewerkers alles in die stryd werp om mense te oortuig om in ontsag vir die Here te lewe. Want, die liefde van Christus vir hierdie wêreld wat Hy gedemonstreer het in sy plaasvervangende sterwe vir sondaars, is die boodskap wat alle mense moet hoor. Trouens, dié wat deur daardie liefde aangeraak word, word in Christus ‘n nuwe mens, ‘n nuwe skepping. Die “ou dinge” van hierdie lewe gaan verby. Dit word alles nuut, want hulle binnekant is in Christus reeds deel van God se nuwe skepping vóór die volle werklikheid daarvan ook fisies en liggaamlik gaan aanbreek!

Daarom kyk Paulus met ander oë na mense en nooi hy ons uit om dieselfde te doen. Dit is van min, indien van enige waarde, wat jy van iemand na sy uiterlike kan raaksien. Al wat tel, is wat innerlik gebeur en hoe dit uitspeel in iemand se lewe. Paulus gebruik Christus as voorbeeld. Daar is ‘n groot verskil om Hom van buite na sy uiterlike te ken (selfs al bewonder jy Hom), en om “in Christus” te wees, dws wanneer Hy sy intrek in ons hart en lewe inneem en Hy jou binnekant nuut maak. Dit is net wanneer ons “in Christus” is wat ons verhouding met God heeltemal herstel word, en ons die sekerheid van verlossing kry deur die inwoning van die Gees. Daarom kyk ons ook nou na onsself en na mekaar uit die hoek van ons “in Christus”–wees en die waarde van ons lewe vir die koninkryk en nie meer uit die hoek van ons menslike eienskappe en prestasies en die waarde vir hierdie lewe nie.

Elkeen wat daarom hierdie wonderlike werklikheid beleef dat hulle in Christus ‘n nuwe skepping geword het, kan nie anders as om hierdie boodskap aan alle mense te gaan verkondig nie. Ons is versoen met God en het nou die bediening van die versoening ontvang ook as boodskap vir hierdie wêreld. Ons is nou gesante of ambassadeurs van God se versoening in hierdie sondige wêreld. Ons tree daarom aan die een kant op “ter wille van Christus” – dws om sy boodskap aan die wêreld te bring, maar aan die ander kant met volle gesag. Dit is “asof God self” deur ons ‘n beroep op mense doen: “Laat julle met God versoen!” Christus het vir ons immers die grootste geskenk gegee: “sodat ons in Hom voor God geregverdig kon word.” Daarom, soos Paulus in die volgende hoofstuk gaan sê: “As medewerkers van God doen ons ‘n ernstige beroep op julle om nie die genade van God tevergeefs te ontvang nie!” Want God sê deur ons aan alle mense: “Kyk, nou is die gunstige tyd, kyk, nou is die dag van verlossing!” (aangehaal uit Jes 49:8)

Lees meer: https://bybelskool.com/2-korintiers-511-613-ambassadeurs-van-die-versoening/