Titus 1:1-16 – Gesonde geloof

Vers 1-4 – Die belofte van die ewige lewe

Let hier op hoe geloof en kennis van die waarheid eintlik as sinonieme gebruik word.  Geloof is nie ‘n sprong in die donker nie.  Dit is om die waarheid te erken van wat God oor Jesus as Verlosser bekend gemaak het, sowel as die belofte van die ewige lewe wat daaraan verbind is, en daarop te vertrou.  Geen wonder dat die Heidelbergse Kategismus (vr & antw 21) eeue later geloof as volg gedefinieer het:

“’n Ware geloof is nie alleen ‘n vasstaande kennis waardeur ek alles wat God in sy Woord aan ons geopenbaar het vir waar aanvaar nie, maar ook ‘n vaste vertroue wat die Heilige Gees deur die evangelie in my hart werk, naamlik dat God nie net aan ander nie, maar ook aan my uit loutere genade, slegs op grond van die verdienste van Christus, vergewing van sondes, ewige geregtigheid en saligheid geskenk het.”

Vers 5-9 – Ouderlinge as die rentmeesters van God

Paulus gebruik die Griekse woord oikonomos in vers 7 om die werk van die ouderlinge te beskryf.  Letterlik staan daar “’n Ouderling (episkopos) moet as rentmeester van God  onberispelik wees …”  Dit beteken dat ‘n ouderling in diens van God binne die gemeente optree.  Hy is dus nie regtig ‘n “bestuurder” soos die Afrikaanse vertaling dit het nie, eerder ‘n rentmeester of dienaar van God.  Hy is nie aangestel oor  die gemeente namens God nie, maar aangestel deur God vir die gemeente.

Let op hoe daar weereens baie meer klem gelê word op sy persoonlike geloofslewe en karakter as op die pligte wat hy in die gemeente moet verrig, hoewel daar wel twee uitgelig word, dit is om aan “die woord waarin hy onderrig is”  vas te hou, en om ander met die gesonde leer aan te moedig, woorde wat herinner aan die soortgelyke opdrag in 1 Timoteus.

Vers 10-16 – Gesonde geloof

Na Paulus nou uitgewei het oor die vereistes vir die ouderlinge, fokus hy op dié Joodse dwaaleraars wie se monde gesnoer moet word (1:11).  Dit beteken dan waarskynlik dat hulle lede van die gemeentes was, omdat só ‘n opdrag beswaarlik toegepas kon word op mense wat buite die gemeentes se invloed gestaan het.  Nie net het hulle onsin gepraat nie vanuit hulle beheptheid met Joodse voorkrifte nie, maar het hulle ook nog probeer geld maak daaruit.

Hulle monde moet ook nie net gesnoer word nie, maar hulle moet gehelp word om gesond in geloof te word, deur die gesonde leer aan te hang, iets waaroor Paulus in hoofstuk 2 verder gaan uitbrei.  Anders sal die gemeenskap nie getransformeer word nie, want hierdie Joodse dwaalleraars versterk eintlik ‘n persepsie van die Kretensers dat hulle leuenaars, ongediertes en lui vrate is (die aanhaling berus op iets wat Epimenides, een van hulle profete, al in die 6de eeu vC gesê het).  Só kan jy nie ‘n gemeenskap verander nie!