Tag: Titus

Vers 1-2 – Publieke verantwoordelikheid

Hy spel die publieke verantwoordelikheid op twee maniere uit.  Aan die een kant is ‘n gesonde gemeenskapslewe afhanklik van instemming en gehoorsaamheid aan owerhede en gesagsinstansies.  Daarsonder verval ‘n gemeenskap in anargie en wetteloosheid.  Aan die ander kant moet die gemeenskapslewe ook nie net in stand gehou word soos wat dit bv in die verlede was nie, maar positief ontwikkel word deur gelowiges wat bereid is “om alles te doen wat goed is.”

Soos Paulus in Filippense beklemtoon het dat waarderende dinge gedink en bedink moet word, lê hy hier in Titus klem op die doen van dinge wat goed is.  Verheffende gedagtes kan net mense inspireer as dit in goeie dade gestalte kry.  En die tipe dade waarvan Paulus praat is beide dinge wat vermy word: kwaadpraat en rusie soek, sowel as dinge wat gedoen moet word: inskiklik (vgl Fil 4:5) en bedagsaam wees teenoor almal.

Let op hoe hy hierdie praktiese toepassing van die geloof uitspel vir dieselfde groepe as wat hy in 1 Timoteus 5:1-2 en 6:1-2 ook genoem het: ouer mans, ouer vroue, jonger vroue, jonger mans en slawe.  Die geloof moet dus praktiese gestalte kry in ‘n verskeidenheid van sosiale groeperinge.

En let veral op dat sy motivering vir hierdie opdrag lê in die impak wat dit sal hê op mense wat nog buite die gemeente staan. 

Titus se Griekse afkoms het hom besonder geskik gemaak om die evangelie aan Grieke te verkondig (Gal 2:3).  Hy het onder Paulus se bediening tot bekering gekom, waarskynlik in Antiogië, omdat hy Paulus-hulle na Jerusalem vergesel met die vergadering se besinning oor die besnydenis (Gal 2:3; Hand 15).  Hy werk in Korinte, Dalmasië en op die eiland Kreta.  In Korinte was hy ‘n soort “trouble-shooter” om die tweespalt in die gemeente te ontlont.

Hierdie brief is ‘n uiteensetting van die dinge waarop hy moet fokus in sy bediening daar, toegespits op ‘n gesonde geloofslewe (Tit 1:13), weereens meer as ‘n “trouble-shooter”, totdat Artemas en Tigikus daar sou aankom (Tit 3:12).  Soos dit die geval was met die briewe aan Kolosse en Efese, is dit nou ook die geval met die brief aan Titus en die 1ste brief aan Timoteus – die temas wat aangeraak word, kom baie ooreen.  Sommige beskou die brief aan Titus daarom as ‘n kleiner weergawe van 1 Timoteus.

Weereens word die valse leringe van dwaalleraars – dit kon selfs van die plaaslike huiskerk ouderlinge in die verskillende dorpe (Tit 1:5) gewees het – aangevat, en die gesonde leer daarteenoor beklemtoon.