Tag: Miga

Miga sluit sy boek af met twee hoofstukke waarin aan die een kant die regsaak wat die Here teen die volk aanhangig maak, aangekondig word sowel as die strawwe wat met hulle skuldigbevinding gepaard gaan. Dit lei tot groot ellende in mense se onderlinge verhoudinge met mekaar waaroor Miga ‘n roerende klaaglied aanhef: “Die seun beledig sy pa, die dogter kom in opstand teen haar ma, die skoondogter teen haar skoonma. ‘n Man se huismense het sy vyande geword.”

Aan die ander kant gryp Miga tog – juis ín die nood van die ramp wat hulle gaan tref – die genade van God vas en stel sy vertroue en verwagting daarop dat die Here weer sal vergewe en vernuwe. Hy herinner God aan sy Wese: “Wie is ‘n God soos U? … U bly nie vir altyd kwaad nie, U betoon liefde.” En verkondig hierdie Godsbeeld dan as hoop aan die volk: “Hy sal ons weer genade betoon, Hy sal ons sonde tot niet maak,” in sy getrouheid aan Jakob en sy liefde aan Abraham volgens sy eed aan die aartsvaders.

Die titels van die perikope gee dié boodskap weer:

• 6:1-8 – Die Here sit sy regsaak voort weens hulle gebrek aan regdoen, troue liefde en toewyding
• 6:9-16 – Die Here se skuldigbevinding tref die volk met swaar strawwe
• 7:1-6 – Miga kla oor die ellende wat alle verhoudige versuur
• 7:7-20 – Miga stel sy vertroue en verwagting op God se genade wat weer sal vergewe en vernuwe

Hierdie twee hoofstukke vorm die hart van die boek se boodskap as ‘n noodsaaklike kontrapunt met die oordeelsuitsprake van hoofstuk 1-3, al was daar darem reeds ‘n klein sprankie van hoop in 2:12-13 rondom die beloofde Messiaanse Koning wat as herder sal optree.

Die boodskap van hoop word as volg opgebou:

• 4:1-8 – Aan die einde van die dae sal Jerusalem ‘n blywende ontmoetingsplek vir die nasies wees
• 4:9-13 – Die Here sal die vermorseling van die ballingskap verander en sy volk die oorhand oor die nasies gee
• 4:14-5:8 – Die Here sal ‘n sterk leier gee om hulle te red tot seën van die nasies
• 5:9-14 – Die Here sal alle afvalligheid van Hom beëindig ook onder die nasies

Ná die inleidende eerste vers wat die boodskap van Miga histories plaas in die tweede helfte van die 8ste eeu v.C., in die tyd van Jotam, Agas en Hiskia (ongeveer 752-686 v.C.) kan hierdie drie hoofstukke in agt perikope opgedeel word. Die titels van die perikope gee jou alreeds ‘n goeie aanduiding van die vloei en boodskap van dié gedeelte:

• 1:2-7 – Die Here is op pad om Samaria en Jerusalem se afgodsdiens te vernietig
• 1:8-16 – Miga rou en huil oor hulle afvalligheid ongeneeslik en die ballingskap onvermydelik is
• 2:1-5 – Die Here beplan die ramp van ballingskap weens hulle magsmisbruik t.o.v. besittings
• 2:6-11 – Die Here vernietig hulle blyplek omdat hulle vrouens en kinders hulle blyplek ontneem het
• 2:12-13 – Die Here belowe wel ‘n Koning wat hulle weer bymekaar sal maak
• 3:1-4 – Die Here ignoreer die leiers weens hulle geweldadigheid in die regspraak
• 3:5-8 – Die Here antwoord nie die profete wat net vrede praat nie
• 3:9-12 – Die Here gee geen hulp aan die leiers weens hulle verdraaide regspraak en gierigheid nie

Die Here is die subjek van die profesie regdeur, behalwe vir 1:8-16 wat as Miga se woorde weergegee word, hoewel dit uiteraard ook deel van God se woorde aan die volk is.

Inleiding

Die profeet Miga – jonger tydgenoot van Jesaja, en die eerste geslag ná die vroeëre profete Jona, Hosea en Amos – was van Moreset, 40 km suid-wes van Jerusalem. Hy was dus een van die Judese profete. Hy tree oor ‘n lang tydperk van ongeveer 50 jaar op in die tyd van drie van die Judese konings: Jotam (752-736 v.C.), Agas (736-716 v.C.) en Hiskia (715-686 v.C.), hoewel hy sowel die noordelike ryk (Samaria) as die suidelike ryk (Jerusalem) aanspreek (1:1). Sy boodskap het ook beslissende implikasies vir die nasies van die hele aarde (1:2; 4:1; 5:14).

Die boek Miga, sesde in die ry van die Twaalf Kleiner Profete, verkondig die noodsaak om die genadige God – soos Jona dit verwoord – se heerskappy te erken, want dieselfde oordeel wat Jona oor Nineve uitgespreek het, sal ook oor Israel en Juda voltrek word, as hulle hul nie tot die Here bekeer nie. Wat vra die Here immers anders van hulle: “as om net te doen wat reg is, om troue liefde te bewys en om noulettend die pad saam met jou God te loop?” (Mig. 6:8). God verwag immers nie soseer getrouheid in die nakoming van godsdienstige rituele nie, maar getrouheid in ‘n gehoorsame lewenswyse.