Bybelskool

Chris van Wyk

Ek is gemeenteleraar by Somerstrand gemeente, Port Elizabeth. My passie in die lewe is om God bo alles te dien en gelowiges in geloofsvorming te begelei. I am pastor at Summerstrand congregation, Port Elizabeth. My passion in life is to serve God above all and to lead believers in faith formation.

Comments (7)

  • Avatar

    Riaan Venter

    |

    Beleef vanoggend Natures Valley se natuurskoon. Die mooi van die perfekte oggend is ook so sonder maat. God gee “abundant”. Sonder maat beteken vir my ook dat Hy nie tel hou nie. Seën, liefde, vrede en genade kom vanuit ‘n onuitpitbare bron – God – Ek as mens sukkel soms dit term onuitpitbaar te verstaan.

    Reply

    • Avatar

      Chris van Wyk

      |

      Hi Riaan. Ek kan só identifiseer daarmee! Geniet dit in oorvloed.

      Reply

  • Avatar

    Deon

    |

    Baie dankie Chris vir hierdie woord.

    Ek waardeer dit baie en as Leek beteken dit so Baie. Ek het onlangs na die stelling “Krag van God” soos in Matt 22:29 gebruik, gaan kyk en tot die slotsom gekom dat dit na die Heilige Gees verwys. Dis dieselfde Gees wat Jesus uit die dode opgewek het en waarna Paulus ook in Ef. 1:19 verwys.

    n Nuwe Vraag: Wat beteken die woord God? Dit word deesdae oorlan gebruik om almal te akkomodeer. Vir die Christen: Jeus. Vid die Moslem: Alah. Vir die Hindo: Chrisna. Vir die Jood: JHWH. Wat beteken dit eintlik?

    Kan jy moontlik vir ons iets saamstel mbt Hebrew en Grieks as vewysing?

    Baie dankie weereens.

    Reply

    • Avatar

      Chris van Wyk

      |

      Hi Deon. Dankie!

      Die “krag van God” in Matteus 22:29 verwys na God die Vader se vermoë om Jesus uit die dood op te wek (vgl 1 Kor 6:19), ‘n vermoë wat Jesus, verstommend genoeg, self ook het (Joh 10:17-18). Hierdie opstanding word op sy beurt ‘n krag in ons eie lewe (Fil 3:10), soos jy tereg opmerk.

      Daar is vier maniere waarop die krag van God geïdentifiseer word in die Bybel.

      1. Die krag van God word eerstens met die Gees geïdentifiseer met die optrede van Miga in die OT (Mig 5:8) sowel as met die bevrugting van Maria met Jesus in die NT (Luk 1:35). God werk dus deur sy krag, dit is die Gees. Dit word ook spesifiek gekontrasteer met ons eie krag (Sag 4:6).
      2. Maar hierdie krag is ook iets wat die Gees self het en uitoefen in Jesus met die begin van sy bediening (Luk 4:14; Hand 10:38). Hy oefen dieselfde krag ook uit in gelowiges se lewe (Hand 1:8; Rom 15:13,19; Gal 3:3; Ef 3:16; 2 Tim 1:7; Jud 20).
      3. Dit raak nog meer interessant, deurdat Paulus ook praat van Jesus wat sy krag uitoefen in ons (1 Kor 5:3).
      4. En dat die evangelie in ons eie mond ‘n krag word wat in gelid met die Gees oortuiging bring vir mense (1 Tess 1:5). Ons oefen dus ook in ‘n sekere sin die krag van God uit in ons gehoorsaamheid aan die woord van die lewe.

      Die krag van God is dus sy eie krag, sowel as die Gees as uitvoerder daarvan. Die Gees – gegewe dat Hy self God is, en ‘n persoon in eie reg – het ook sy eie krag, soos Jesus dit ook het. Hulle is na alles Een Wese, drie Persone. En ons deel in daardie krag, oefen daardie krag uit, as ons God gehoorsaam! Die sleutels van die hemel is immers aan ons toevertrou (Matt 16:19)!

      Oor die name van God. Ek sal moontlik later meer daaroor skryf, maar vir nou net dit. Die algemene naam vir god/God is eintlik in alle tale dieselfde. In Hebreeus El en Elohim en in die Grieks Theos. In Arabies is dit Allah, wat dus nie spesifiek die god van die Moslems aandui nie, maar net die Arabiese woord vir god. Die Arabiese vertaling van die Bybel vertaal die naam van God dus ook met Allah.

      Die verskil kom by die besondere naam vir God. Dit is waar die verskil is. Jahwe is die OT persoonsnaam vir God. Jesus is die NT persoonsnaam vir God. Die Heilige Gees is natuurlik ook ‘n persoonsnaam vir God. En dan is daar die name van God wat soms titels is, en ander kere beskrywings.

      Hier is ‘n paar opmerkings daaroor:

      • Here” (Jahwe)is by verre die naam wat die meeste vir God in die OT gebruik word. Sy Persoonsnaam oorheers dus die verwysings na Hom.
      • God as die “Here God” (Jahwe Elohim), die “Allerhoogste” (Êljôn) en die “Almagtige” (Shaddai) is die drie eienskappe van God wat in die OT die meeste vir Hom gebruik word.
      • Dat God die een van die “leërskare” is, wat die hemelse leër aanvoer, is ook ‘n baie belangrike perspektief wat uit sy beskrywings kom.
      • God as die “Gees” word relatief minder genoem, en die meeste kere eintlik met God self geïdentifiseer.
      • Jesus word uitruilbaar met God “Here” (Kurios – dit is die Grieks vir Jahwe) genoem in die NT. Dit bevestig sy Godheid.
      • Soms word van God se OT kenmerke aan Jesus gekoppel, bv “Almagtige“, wat nogal besonders is.
      • Uitbreidings van sy naam soos “Jahwe Jirreh” – die Here voorsien – is ook waardevol, en daar is baie!

      Reply

  • Avatar

    Deon

    |

    Baie dankie Chris. Ek waardeer dit baie.

    Dit gaan slegs oor die Nuwe Wereld Godsdiens wat slegs die woord God gebruik om almal te akkomodeer, maar vir ons behoort die woord “Here” dan direk te verwys na die Skepper, Almagtige, Liefdevolle Godheid wat alles vir ons is. Vader, Jesus en Heilige Gees.

    Reply

  • Avatar

    Biffy

    |

    Ek leer en ervaar SO baie! Baie dankie!

    Reply

  • Avatar

    Elsie Ceronio

    |

    Dankie vir hierdie verduideliking. Ons doen Johannes Evangelie in ‘n bybelstudie groep en dit was nogal moeilik om die ‘sonder maat’ reg te verstaan.

    Reply

Leave a comment

Onlangse kommentaar

  • Avatar

    Jan Louw

    |

    Dankie Chris vir ‘n uiters waardevolle en gesaghebbende oorsig van Bybellees. Ek sal dit moet herlees en oordink om meer van ‘n greep daarop te kry.

  • Avatar

    Elsie Ceronio

    |

    Dankie vir hierdie verduideliking. Ons doen Johannes Evangelie in ‘n bybelstudie groep en dit was nogal moeilik om die ‘sonder maat’ reg te verstaan.

  • Avatar

    Fanie van Emmenes

    |

    Baie dankie vir die mooi verduideliking Chris, dit laat ‘n mens opnuut peins oor die Grootheid en Wysheid van God.
    Groete
    Fanie

  • Avatar

    Chris van Wyk

    |

    My siening hieroor is dat ek met bevrugting as ‘n mens geskep is wat uit ‘n geestelike en materiële kant bestaan. Ek is weens die sonde egter dood vir God en die ewige lewe. Met wedergeboorte word my gees/siel van bo-af gebore waardeur ek die ewige lewe as geskenk van God ontvang. My liggaam moet egter nog deur die proses van verandering gaan om ewig te lewe, wat óf deur die dood sal gebeur óf deur die wederkoms self.

    God se Gees woon nou in my om my nie net aan God te verbind nie, maar my ook in hierdie wêreld te gebruik om aan Hom eer te bring. Sy Gees is ook die waarborg dat ek met my dood in gees/siel na Hom toe geneem sal word. Aan die einde van die tyd sal ek ‘n verheerlikte onverganklike liggaam ontvang wat met my siel/gees verenig sal word.

    Oor die vooraf-bestaan van die siel?

    Die mens is volgens die Bybel ‘n geskape wese wat in tyd deur die normale prosesse van bevrugting en geboorte tot stand kom. Dit geld ook die siel. Die siel het nie ‘n vooraf-bestaan nie volgens die Protestantse Bybelse kanon wat ons gebruik nie.

    Daar is wel ‘n vooraf-bestaan van die siel in die Joodse boek, die Wysheid van Salomo, uit die 2de eeu vC, oorspronklik geskryf in Grieks. In hoofstuk 8:19-20 staan daar: “As a child I was naturally gifted, and a good soul fell to my lot; or rather, being good, I entered an undefiled body.” (NRSV). Dit vorm deel van die Rooms-Katolieke en ‘n paar ander kerke se kanon. Dit vorm natuurlik ook deel van die Joodse tradisies soos in die Talmoed en ander plekke verwoord.

    Dié idee van die vooraf-bestaan van die siel is wel deur ‘n hele klomp kerkvaders gepropageer, onder andere Justinus die Martelaar en Origines, maar met die verloop van die eerste paar eeue nC bestry en deur die sinode van Konstantinopel in die 6de eeu nC verwerp (The International standard Bible encyclopedia).

    Tog is die idee van die vooraf-bestaan van die siel deur mense soos Immanuel Kant en ander laat herleef veral met verwysing na Jeremia 1:5. Hoewel dit ‘n aantreklike interpretasie is van die vers, gaan dit na my mening te ver met die Bybelse gegewens.

    Daar staan in Jeremia: “Voordat Ek jou in die moederskoot gevorm het, het Ek jou geken; voordat jy gebore is, het Ek jou aan My gewy en jou as profeet vir die nasies aangestel.” (Jer 1:5).

    Dit is verseker ‘n diepsinnige en lewensveranderende gedagtes om oor na te dink. God skep Jeremia volgens die beeld en bedoeling wat Hy van hom het en voer dit deur met Jeremia se vorming in die moederskoot en daarbuite vir die roeping wat God vir hom het.

    Maar dit veronderstel nie ‘n vooraf-bestaan van die siel nie. En dit is die enigste plek waar ‘n verwysing hierna in die Bybel wat ons gebruik voorkom.

    Ek dink Dawid se beskrywing van sy eie skepping is die teks waaraan ons as ‘n voorbeeld vir elkeen van ons moet vasgryp. Hoewel sy skepping as ‘n skepping in tyd beskryf word, met geen vooraf-bestaan van die siel nie, voer hy ons mee met die asemrowende gedagte van God se betrokkenheid by ons ontstaan. ‘n Gedagte waaroor ons gereeld persoonlik moet nadink sowel as ons oor ander mense dink, om die betekenis wat God heg aan elkeen van sy skepsels na waarde te skat

    Dit lui só:

    U het my gevorm, my aanmekaargeweef in die skoot van my moeder. Ek wil U loof, want U het my op ’n wonderbaarlike wyse geskep. Wat U gedoen het, vervul my met verwondering. Dit weet ek seker: geen been van my was vir U verborge toe ek gevorm is waar niemand dit kon sien nie, toe ek aanmekaargeweef is diep in die moederskoot. U het my al gesien toe ek nog ongebore was, al my lewensdae was in u boek opgeskrywe nog voordat ek gebore is. Hoe wonderlik is u gedagtes vir my, o God, hoe magtig hulle almal! As ek hulle sou wou opnoem — hulle is meer as wat daar sand is, en as ek daarmee klaar is, sou ek nog steeds met U te doen hê.” (Ps 139:13-18).

  • Avatar

    Neels Hubinger

    |

    Dagsê Chris, weer eens kosbare perspektiewe uit jou kennis, insig en vermoë om die waarhede te bewoord, dankie daarvoor.
    Ek het deur die jare ‘n baie duidelike, helder en heerlike kennis behou uit my verstaan van ‘n beeld vir myself oor “my” skepping as mens… waar God op sy “knieë” oor Adam moet “laag afbuk tot op die grond” om is die stoflike liggaam die ewige gees “in te blaas”… letterlik deur die fisiese aanraking en asem wat in die stoflike liggaam op die grond moet oorgaan. Ek is ‘n geestelike wese, wat tydelik ‘n fisiese liggaam as voertuig ontvang het, vir God se doel met my lewe op aarde en voorbereiding vir die lewe in ewigheid. Daarom het ek ‘n gewoonte gemaak daarvan om elke teug lug wat ek inasem te beskou as die Gees van God wat daagliks so in my lewe tot ek sterf, wanneer dit my sal verlaat en dan na God sal terugkeer.
    Dit het die implikasie dat ek, sover moontlik, my lofprysing in sang en woorde van lof (worship) met “volle asem” doen… my manier om aan God in eerbied en lofprysing terug te bied, wat Hy my tydelik op aarde mee geseën het. Dis vir my eenvoudig, wanneer ons ons laaste asem uitblaas, verlaat daardie gees waarmee God ons lewe gegee het, ons tydelik totdat Jesus weer kom. Dan word dit weer verenig wanneer ons ‘n nuwe liggaam ontvang.
    Ek het egter ‘n vraag oor my gees voordat ek gebore is… Waar was my gees voordat ek gebore is. Met my konsepsie en na my geboorte toe ek begin lewe, asem haal (ons laat eers die debat oor wanneer lewe begin vir ‘n oomblik daar) glo ek my gees sal vir ewig lewe, in genade saam in die nuwe herskepte Koninkryk, maar is my siel met al die eienskappe wat dit na my karakter bring, ook eers by my geboorte “geskep”? Ek hoor graag jou mening, baie dankie. Seën en vrede.

  • Avatar

    Chris van Wyk

    |

    Ja, Hansie, en watter vreugde is dit nie om die troos van só ‘n boodskap vir ‘n mens self toe te eien nie, nie waar nie!

  • Avatar

    Hansie

    |

    Dankie Chris. Dit is ook hoe ek dieWoord verstaan, sonder maars en wat as.

  • Avatar

    Chris van Wyk

    |

    Hi Fanie. Geen probleem nie. Dit is in gesprek wat die waarheid uiteindelik uitkristaliseer.

    Die OT prentjie van die mens in Genesis 2:7 is dat God die mens uit die stof van die aarde gevorm het, waarin Hy sy lewensasem (nishma nie ruah nie) geblaas het wat die mens ‘n lewende wese (nephesh, wat ook met siel vertaal word, word gebruik) gemaak het. So verwoord Job dit ook (Job 32:8) sowel as Jesaja (Jes 37:7; 57:16). Die mens is dus gevorm uit geestelike/goddelike en vleeslike/aardse elemente.

    Op ander plekke word hierdie prentjie uitgebou deur te verwys ook na die gees van die mens wat saam met die siel die wese van die mens vorm. Dit is onderskeibaar van die liggaam (Job 12:10; Jes 42:5 wat ook met Gen 2:7 in verband staan), veral omdat die gees kan “terugkom” in ‘n mens as hy van ‘n groot skok herstel (Gen 45:27) of selfs net sy dors geles word ((Rigt 15:19).

    Dit is hierdie geestelike deel van die mens wat na die ontmoeting met God verlang, en Hom soek, soos Jesaja so pragtig sê: “Met my siel begeer ek U in die nag; ook met my gees in my binneste soek ek U.” (Jes 26:9; vgl Job 7:11). Spreuke sê die: “gees van die mens is ’n lamp van die HERE, dit deursoek al die kamers van die binneste.” (Spr 20:27).

    Die NT prentjie van die mens is gebaseer op hierdie OT perspektiewe. Let wel nie op ‘n Griekse filosofiese een nie. Jesus verwys al daarna dat ‘n gees en ‘n liggaam van mekaar onderskei kan word (Luk 24:39). Hy gee ook sy gees sodat dit uit Hom uitgaan en sy liggaam agterbly (Joh 19:30).

    Paulus voeg die OT gedagtes oor die samestelling van die mens saam as ‘n drie-deling van gees, siel en liggaam (1 Tess 5:23; Hebr 4:12). Dit staan duidelik nie los van die OT nie, want Paulus verwys duidelik na die OT siening van die mens in Genesis 2:7 wanneer hy aan die Korintiërs skryf dat die eerste mens ‘n lewende wese (psugos) geword het (1 Kor 15:45).

    Die NT prentjie van die mens is uiteraard nog meer kompleks waarin ons hart, gedagtes en krag ensomeer ook ‘n rol speel in die wye waarop ons menswees funksioneer, maar die idee van ‘n materiële kant van menswees en ‘n nie-materiële kant is tog duidelik daarin.

    As ‘n mens vanuit hierdie OT en NT perspektiewe dan oor die dood praat, is dit duidelik dat die materiële deel van die mens hier bly met die dood, en die nie-materiële deel na die doderyk/God toe terugkeer.

    Psalm 146 praat daarom van die dood as ‘n proses waarin iemand se: “gees uitgaan, hy keer terug na sy aarde toe.” (Ps 146:4). Daar kom dus ‘n skeiding tussen die gees en die liggaam. Prediker stel dit helder dat: “die stof na die aarde terugkeer soos dit gewees het, en die gees na God terugkeer wat dit gegee het.” (Pred 12:7).

    Met die dood is dit dus hierdie nie-materiële iets van die mens – gees/siel – wat in die doderyk kom soos dit op talle plekke in die OT beskryf word en later in die NT ook (Jak 2:26). Vir gelowiges geld dit dat hulle (siele) in die hemel by God is (Openb 6:9).

    Terloops, dit is ook hierdie deel van die mens wat deur Saul teen die wil van die Here opgeroep is, “die gees van ‘n afgestorwene” (1 Sam 28:8; 1 Kron 10:13), maar daaroor ‘n ander dag.

  • Avatar

    Jan Louw

    |

    Die 600 000 klop met die sensus in Num 1

  • Avatar

    Biffy

    |

    Ek leer en ervaar SO baie! Baie dankie!