Bybelskool

Chris van Wyk

Ek is gemeenteleraar by Somerstrand gemeente, Port Elizabeth. My passie in die lewe is om God bo alles te dien en gelowiges in geloofsvorming te begelei.

I am pastor at Summerstrand congregation, Port Elizabeth. My passion in life is to serve God above all and to lead believers in faith formation.

Comments (3)

  • Avatar

    Vince Aslett

    |

    Wat my verstom is dat die Dissipels nog steeds nie verstaan nie, hulle het in die eerste vermeerdering van die brood gesien wat Jesus gedoen het, en het nie die insig om dit weer van Hom te verwag nie? Ej het vanoggend ook gedink dat die rede dalk kan wees dat dit dieselfde verhaal is wat twee keer vertel word. Ek neem egter kennis wat jy hierbo aantoon in terme daarvan.

    Reply

  • Avatar

    viniefurstenberg

    |

    Chris, ek wil vanoggend `n onderwerp aanraak wat baie problematies is! Jy het so vinnig daarna verwys een aand by Bybelskool: die Teodisee-probleem!
    Waar begin `n mens? Ons is besig om die pad saam met Jesus te loop, en sien hoe Jesus besig is om die wese van God aan ons te demonstreer! God se LIEFDE en Sy ALMAG. Dit val my op dat Jesus Sy dissipels toerus, voordat hulle uitgestuur word, met kennis, maar ook met krag/mag om duiwels uit te dryf en mense gesond te maak! Maar in die volksmond en vandag nog lê die klem eerder op Jesus as Leermeester. Ons wat vandag Sy dissipels is, besig om ook ander op te lei in dissipelskap, kan nie aanspraak maak op die volle toedeling nie. (Natuurlik leer ons van besondere gawes wat God aan Sy kinders gee soos Hy wil……. of is daar fout met ons geloof?).
    Maar `n groter probleem nog, ons lees telkens dat Jesus so innig jammer gevoel het vir die mense en selfs die Siro-Feniciese vrou se dogter en talle ander van die bose verlos het.
    Hoe verstaan ons dan God se ALMAG en LIEFDE in die aangesig van sinlose lyding?
    Hoeveel van wat in ons verwysingsraamwerk ingevleg is, is te danke aan insigte van kerkvaders deur die eeue: God se toelatende wil (Arminius) , God voorbeskik ALLES (Calvyn)! Ferdinand Deist se boekie: Sê God So?, het daarop gewys hoe dit moontlik is om `n mens se eie siening te verhef en te regverdig asof dit presies is wat God wil!
    Prof. Adrio König se siening van sinlose lyding gooi ons op `n ander syspoor. Dit lyk vir my asof ons siening van die duiwel/Satan hier ook `n rol speel: OF Satan is `n hemelwese wat in God se diens staan soos in Job (toelatende wil van God), OF Satan het geen keuse nie want God beskik oor alles , en bring selfs die slegte oor ons (Calvyn) cf Jes 45:7 en Matteus 10:29ev. Jesus/Paulus leer ons egter dat ons self in stryd sal wees met die Bose/ die brullende leeu/ die owerste van die wêreld , maar met die geweldige vertroosting van Jesus se oorwinning en ons bevryding. Ons word gemaan om die volle wapenrusting van God aan te trek (Ef:6), maar ons weet ook van die triomftog (2 Kor 2). Ons leer egter ook dat die finale oorwinning eers by die Wederkoms gevestig sal wees. Hoe som ons dit nou op: Sou dit reg wees om af te lei dat dit dus nie net God is wat besluit(beskik) wat gebeur nie maar dat die Bose/Duiwel/Satan ook `n rol speel EN dat die mens `n keuse/verantwoordelikheid het wat God reeds by die Skepping aan die mens gegee het. En sou ek dan kon sê daar is dinge wat God sou wou keer/voorkom maar Hy hét nie want Hy “kon” nie teruggaan op SY eie beskikking naamlik om verantwoordelikheid aan die mens af te gee nie? Dit is mos darem ook deel van God se plan om die mens nie maar net as pionne op `n skaakbord rond te skuif nie !
    Dit help my om die konflik tussen God se liefde en Sy almag te probeer versoen! En wanneer Paulus ons verseker dat alles ten goede sal meewerk, weet ons mos hy verwys daarna dat dit so sal wees wanneer die Nuwe Hemel en die Nuwe Aarde kom!
    Na alles gesê is, bly dit maar moeilik om tot `n slotsom te kom. Daar is nog seker ander faktore ook soos kollektiewe skuld…verkeerde keuses wat ons as `n volk gemaak het waaronder baie moet ly? Maar dit vir `n ander keer.
    Soms dink ek dit moes seker rustiger gewees het om in die dae voor die Enlightenment te kon geleef het!
    Baie dankie Chris, vir die moeite wat jy doen om lig te werp op al ons vrae! Mag die Here jou ryklik seën en steeds toerus !

    Reply

  • Avatar

    Chris van Wyk

    |

    Een van die maniere om na te dink oor die probleem van lyding in die lig van God se almag, word met die term teodisee weergegee. Dit beteken letterlik die “regverdiging van God”. Al die oplossings wat egter daarmee voorgestel word, het die probleem dat dit logiese sin probeer maak van iets wat eintlik nie vir ons logika deursigtig is nie.
    • Sommige probeer bv. lyding harmonieer met God se liefde en almag, maar loop die gevaar dat die kwaad óf goedgepraat word (masochisme) óf dat afbreek aan God se liefde en almag gedoen word (sadisme).
    • Sommige probeer om die kwaad en die goeie as twee teenoorstaande oerbeginsels te beskryf, wat eintlik vir ewig dualisties naas mekaar geplaas word. Hoewel God volledig onthef word van enige aandeel in die kwaad, tas jy tog in wese sy almag aan en doen jy daaraan afbreek.
    • Ander probeer weer om God se liefde en almag te regverdig deur te wys dat aan die einde van die tyd alles ten goede sal meewerk: “Eind goed, alles goed”. Dit is die sogenaamde teleologiese teodisee. Dit hef egter nie die probleem van die ervaring van die lyding in die hede op nie, en bring God se liefde in gedrang.

    Die poging om God (en daarmee die lyding, soos Job se vriende gedoen het) te regverdig, moet dus afgewys word. Die teodisee bring 'n mens nêrens nie.

    ‘n Mens moet eerder die weg van die Bybel volg, wat oor die probleem van lyding praat in terme van werklike stories.

    • Bv. die verhaal van Johannes oor die blindgebore seun (Joh 9). Jesus wys die dissipels se oorsaaklike teodisee verklaring af wat lyding as 'n straf op sonde sien (om God te regverdig!) en verklaar self dat die seun blind is “sodat die werke wat God doen, in hom gesien sal kan word”.
    • Ons het ook die afgelope week uitvoerig begin lees oor Jesus wat oor sy eie lydenspad en dié van sy dissipels te sê het. Lyding is daarvolgens deel van die pad van dissipelskap, sonder om daarmee óf die lyding te verheerlik óf God se rol daarin te regverdig óf om dit te wyt aan die kwaad in die wêreld. Jesus aanvaar (openbaar) doodgewoon in sy lering aan Petrus en die dissipels dat lyding (en sekere voorsienings!) deel van die dissipelskappad is, sonder om dit te verklaar of te verdedig: “Dit verseker Ek julle: Daar is niemand wat ter wille van My en ter wille van die evangelie afgesien het van sy huis of broers of susters of moeder of vader of kinders of eiendom nie, of hy kry nou in hierdie tyd honderd keer soveel: huise en broers en susters en moeders en kinders en eiendom, saam met baie vervolging, en in die bedeling wat kom, die ewige lewe. Maar baie wat eerste is, sal laaste wees, en wat laaste is, eerste.” (Mark 10:29-31)

    Ek kan ook nog verwys na die wyse waarop sommige teoloë (Moltmann, Sölle) kies om eerder oor die teopasgitisme (of teopasgüisme) as die teodisee te praat. Teopasgitisme gaan oor die hart van God vir lyding, dat Hy simpatiek is oor mense in lyding, dat Hy inderdaad ook self ly. Daarmee probeer teoloë dus nie vir God regverdig nie, maar eintlik wys hoe Hy by ons staan in ons lyding en Homself selfs daaraan onderwerp. Dit is vir my alreeds 'n beter manier om oor lyding te praat, maar dit verklaar natuurlik steeds nog nie die probleem van lyding nie. Dit ontglip dus telkens ons rede!

    Oor die ander sake wat jy aanraak sal ek later reageer.

    Reply

Leave a comment

Onlangse kommentaar

  • Avatar

    Nakkie

    |

    Baie dankie vir elke stuk wat ek ontvang. Dit beteken vir my baie. Ek leer so baie. Geseënde Kersfess en `n mooi 2018.

  • Avatar

    Chris van Wyk

    |

    JG, diere word beskryf as “lewende wesens”, in Hebreeus: “lewende siele” (Gen. 1:20). As hulle doodgemaak word, word dit weergegee as om die “siel van ‘n dier” dood te maak (Lev. 24:18). Net so ken ‘n regverdige die “siel van sy dier” in die sin van sy behoeftes (Spr. 12:10). Diere word egter nooit beskryf met ‘n siel wat voortbestaan ná die dood nie.

  • Avatar

    Jg

    |

    Chris,

    Het n dier n siel, of het hy nie????

  • Avatar

    Jan Louw

    |

    Dankie vir ‘n ewewigtige en insiggewende bydrae oor die gawe van profesie. Ek is ook maar skepties oor sommige aansprake uit charismatiese kringe oor die werkinge van die Gees, maar is ook huiwerig om kategoriese uitsprake te maak.

  • Avatar

    Chris van Wyk

    |

    Dankie Neels. Dit was ‘n wonderlike reis, ja. Gelukkig kan ons volgende jaar met Josua en die Rigters verder reis!

  • Avatar

    Neels Hubinger

    |

    More Chris, ‘n oorweldigende getuienis vandag oor die afsluiting van Moses se lewe wat ons nou weer saam met jou “geleef” het…! Mens wens en smag daarna om self meer van sy karakter en verhouding met God te ervaar in die vreugde daarvan dat Moses self nooit “die rykdom van die land besit het nie”, maar in die skat van die belofte van God, onvergelykbaar “ryk” was en sy lewe volkome kon afsluit en voltooi… Opreg, baie baie dankie vir jou toewyding, studie en insig om die Woord nuwe betekenis te gee en jou lesers se lewens te verryk. Vriendelike groet en seënwense.

  • Avatar

    Chris van Wyk

    |

    Hi. Die kerk werk vir eeue al met ‘n “kerkjaar”. Dit begin met Advent, die vier Sondae vóór die Christusfees, wat saamval met Kersfees (“Christ-mass”) wat aanvanklik verwys het na die nagmaal wat die vroeë kerk op Christus se geboorte gevier het in nagedagtenis aan Hom. Daarna is daar Epifanie, die viering van die doop (6 Januarie), verskyning en bediening van Jesus. Daarna kom die Lydenstyd, Goeie Vrydag, Paasfees, Pinksterfees en dan ‘n tyd wat ons noem Koninkrykstyd. Nie een van hierdie dinge is ‘n “moet” in die Skrif nie, maar wel gebaseer op die verhale van Jesus en die kerk. Dit help ons om die groot dinge van sy lewe te vier ter herinnering en bemoediging. Die datum van Jesus se geboorte is egter nie bekend nie, selfs sy geboortejaar is in dispuut. Maar, een van die tradisies is dat Maria op 25 Maart swanger geraak het, nege maande later op 25 Desember geboorte geskenk het, en dat Jesus weer op 25 Maart gekruisig is. Dit daar gelaat. Ek vier dus die Christusfees eerder as Kersfees, om myself te herinner, en my gemeente, dat Jesus as Verlosser gebore is. Dit is egter nie ‘n moet nie.

  • Avatar

    Deon Vermeulen

    |

    Hi
    Ek woon in Despatch . My vraag gaan oor kersfees. Ek het op op 1 Mei 2016 tot bekering gekom en is 16 Oktober gedoop. Hierdie jaar sal dit my tweede jaar wees wat wat ek nie deel gaan hê aan kersfees nie. Na ondersoek het ek besef dat kersfees ‘n mense instelling is en niks met Jesus te doen het nie. Kersfees soos ek dit sien gaan maar oor geldmakery. Dink ook nie daar staan enige iets in die Bybel dat ons Sy verjaarsdag moet vier nie. Wat vir my belangrik is, is die nagmaal en die doop wat deur Jesus ingestel is. Is ek dan verkeerd om nie kersfees te vier nie, ons weet ook dat dit nie Jesus se geboorte dag was 25 Des nie ?

  • Avatar

    Piet du Toit

    |

    Groot waardering vir jou deeglike uitlegging Chris. Baie dankie.

  • Avatar

    Chris van Wyk

    |

    Hi Sonja. Nee, Jeremia 10 verwys na die maak van afgode. Dit het niks met kersbome en versierings te make. Die Kersboom en sy versierings is eers lank daarna, en lank ná Jesus se geboorte self aan sy geboorte verbind. Aanvanklik was die ou kerkvaders baie negatief daaroor, Tertulianus bv. Lees meer by Christianity Today wat Edwin en Jennifer Woodruff oor die ontwikkelinge deur die eeue sê in hulle artikel Why do we have Christmas Trees?

%d bloggers like this: